ตอนที่ 1 ลืมตาตื่น

ห้องไม้เก่า ๆ เพดานต่ำ เตียงแข็ง กลิ่นฝุ่นจาง ๆ และลมหายใจของร่างมนุษย์ที่ยังไม่คุ้นเคย ลมยามเย็นลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้เข้ามาเบา ๆ พัดม่านเก่าสีซีดให้ขยับไหวอยู่ตรงมุมห้อง ทุกอย่างธรรมดามาก... ธรรมดาจนแทบไม่น่าเป็นฉากเริ่มต้นของการมีอยู่ครั้งใหม่

ชายคนหนึ่งลืมตาขึ้นมา เขาแปลกใจเล็กน้อย พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง

“ข้านิพพาน แล้วก็ดับสูญไปแล้วนี่ เกิดอะไรขึ้นกันนะ”

ในขณะที่กำลัง คิด วิเคราะห์ แยกแยะ อยู่ ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังสะท้อนขึ้นในหัว พร้อมหน้าจอสีฟ้าที่คุ้นเคย

[ ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง]

[ สวัสดีโฮสต์ที่รัก นี่คือระบบเองจ้า]

“หืม? ไม่น่าใช่นะ”

[ติ๊ง ?]

[โฮสต์รู้ได้ยังไงคะ?]

ชายคนนี้ขมวดคิ้ว

“เดาไม่ยาก พวกเจ้าเรียกข้ากลับมา ก็ต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างสิ”

[ติ๊ง]

[ขออภัยค่ะ ดิฉันขอแนะนำตัวเอง ท่านจะเรียกพวกเราว่า -ระบบ- เหมือนเดิมก็ได้ค่ะ]

[พวกเราเรียกท่านกลับมา เพราะว่ามีคนบอกพวกเรามาว่ามีเพียงท่านเท่านั้นที่จะช่วยเหลือได้]

ยูรันรีบพูดขึ้น

“ใคร?”

[พวกเราไม่ทราบค่ะ พวกเราแค่ได้ยินมาก่อนที่พวกเราจะดับสูญค่ะ]

“เป็นผู้หญิงที่ดูหลอนๆ แล้วเวลาพูดจะมีเอฟเฟคเสียงสะท้อนเอคโค่ (echo) แล้วมันซ้อนกันจนได้ยินแค่คำว่า -....ของข้า .....ของข้า ......ของข้า- ใช่รึเปล่า?”

[ใช่ค่ะ ท่านรู้ได้ยังไงอีกคะ?]

“เอาเป็นว่าข้าแค่รู้จัก พูดต่อเถอะ”

[พวกเราพ่ายแพ้ และล่มสลายค่ะ นางระบุชื่อมาเลยค่ะว่าเป็นท่าน "ยูรัน"]

[พวกเราค้นหาชื่อนี้มานานมาก นับตั้งแต่การล่มสลายของเอกภพของพวกเราแต่ก็ไม่พบชื่อของท่านเลยแม้แต่นิดเดียว]

[ข้อมูล ประวัติศาสตร์ ทุกอย่างเกี่ยวกับท่านเราไม่รู้อะไรเลยสักนิดเดียว]

ยูรันรีบพูดขึ้นประหนึ่งอ่านความคิดของระบบออก

“ข้าขอเดานะ หลังจากพยายามค้นหาอยู่หลายล้านปี พวกเจ้าก็คิดได้ว่า หรือว่าจะเป็นชื่อของเอกภพก่อนหน้า”

[ใช่ค่ะ นี่ท่านอ่านใจคนอื่นได้รึเปล่าคะ?]

“ถ้าไม่โง่เกินเยียวยา แค่ฟังมาถึงตรงนี้ก็พอเดาได้รึเปล่าวะ”

พร้อมยักไหล่ ╮(︶▽︶)╭

[อะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ( (⊙口⊙) ใครมันจะไปรู้ขนาดนั้นวะค่ะ)]

“เอาเถอะ ข้าเรียกมันว่าแบบนี้ เอกภพที่ข้าอยู่ข้าไม่รู้หรอกว่าจริงๆ เริ่มรอบวัฎจักรที่เท่าไร”

“แต่ในเมื่อเป็นคนเดียว เหมือนที่นางบอก ข้าจะเริ่มนับว่าเอกภพของข้ามันคือ เอกภพที่ 1 แล้วกัน”

“ส่วนของพวกเจ้าน่าจะน่าจะต่อจากเอกภพของข้าเลย เป็นเอกภพที่ 2 แล้วตอนนี้ก็เป็นเอกภพต่อมาคือเอกภพที่ 3 ”

“ข้าพูดถูกไหม?”

[ใช่ค่ะ ท่านพูดถูกอีกแล้ว สมแล้วที่เป็นท่านแค่ข้อมูลนิดเดียวก็รู้ถึงขนาดนี้แล้ว]

“พอๆ เลิกชมสักที มัวแต่ชมเมื่อไรจะจบ (¬_¬)”

[ค่ะๆ สรุปก็คือพวกเราหลังจากรู้ประวัติของท่าน ก่อนที่เอกภพที่ 2 จะล่มสลายลง พวกเราก็ซ่อนตัวอยู่ในมิติพิเศษ]

[และได้สะสมพลังนับตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ เพื่อเรียกท่านให้หวนคืนกลับมาจากนิพพานค่ะ]

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

“แล้วจะให้ข้าทำอะไรมิทราบ ?”

[พวกเราอยากให้ท่านช่วยค่ะ]

[ประมาณว่า ช่วยโลกอะไรแบบนั้นอะค่ะ]

“ไร้สาระ ข้าขี้เกียจ ข้านิพพานไปแล้วนะ หมายความว่าอะไร หมายความว่า โลกนี้จะระเบิด ดวงดาวล่มสลาย จักรวาลเละเป็นจุล เอกภพดับสูญ ข้าก็ไม่สนใจไงหละ (￣ー￣)”

[แต่ว่าท่านยูรัน ดิฉันทราบมาว่าท่านมี เปลแห่งดวงดาว]

“อ่าห๊ะ แล้ว?”

[ท่านลองดูสักนิดนึงไหมคะ? แม้ว่าดิฉันจะไม่มี เปลแห่งดวงดาว แต่ว่าท่านต้องสนใจแน่นอนเลยค่ะ]

“โอ้ รู้จักซะด้วย น่าสนใจ รอแปปหนึ่งแล้วกัน ข้าขอดูก่อน”

ยูรันหลับตาลงสัมผัสถึงเปลแห่งดวงดาว กลับพบว่ามีพันธะ โชคชะตา และเลือดเนื้อทางจิตวิญญาณอยู่อย่างละ 4 สาย เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนพูดว่า

“ตกลงข้าจะจัดการให้”

[ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง]

[จริงเหรอคะ?]

“จริง”

“แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าจะข้าจะเจออะไรในเปลแห่งดวงดาว”

[ตอนที่พวกเราปลุกพวกนางขึ้นมาเมื่อประมาณ 300 ปีก่อน พวกนางก็ปฏิเสธเหมือนท่านเลยค่ะ]

[พวกเราได้บอกพวกนางว่ายังไงท่านก็กลับมาด้วยค่ะ พวกนางเลยตกลง]

“ประมาณนั้นแหละ เรื่องของข้าเอาไว้เท่านี้ ต่อไปเรื่องของโลกนี้ง่ายๆ แล้วกัน”

[โลกนี้เป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเพื่อเป็นเซียนค่ะ ]

[โลกนี้มีการแบ่งระดับออกเป็น 10 ระดับค่ะ]

[ 1.หลอมรวมปราณ (Qi Condensation) 2.สร้างรากฐาน (Foundation Establishment) 3.แก่นทองคำ (Golden Core) 4.ก่อวิญญาณทารก (Nascent Soul) 5.แปลงจิตวิญญาณเทพ (Transformation Spirit) 6.หลอมสุญญตา (Void Refinement) 7.หลอมรวมเต๋า (Tao Integration) 8.มหายาน (Mahayana) 9.นักบุญ (Saint / Sage) 10.เทพ (God) ]

[ในแต่ละระดับแบ่งออกเป็น 3 ระดับย่อยค่ะ ขั้นต้น (Initial) ขั้นกลาง (Intermediate) ขั้นสูง (Advanced) และทุกการเลื่อนระดับใหญ่จำเป็นต้องข้ามทัณฑ์สวรรค์เสมอค่ะ]

[ส่วนค่าเงิน ใช้เป็นเหรียญวิญญาณค่ะ]

“ไม่ใช่หินวิญญาณ? แปลกชะมัดในนิยายจีน นิยมใช้หินวิญญาณกันนะ”

[ท่านค่ะ นี่มันไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่เหรอคะ?]

....(；一_一)

ยูรันรีบไอแก้เขิน

“แค่กๆ อะแฮ่ม ลืมตัวไปหน่อย ต่อได้เลย”

[เท่านี้แหละค่ะ ท่านอยากรู้อะไรเพิ่มเติมไหมคะ?]

“งั้นไม่ต้องอะพอแล้ว เดี๋ยวอันอื่นข้าหาข้อมูลเองแล้วกัน”

[งั้นท่านต้องการให้พวกเราช่วยอะไรเพิ่มไหมคะ อย่างเช่น รากปราณพิเศษ กายพิเศษ ทักษะระดับสวรรค์---]

“พอๆ หยุดอยู่ตรงนั้น เลิกมโนแล้วคิดว่ามันพิเศษสักที มีสมองก็รู้ว่ามันแค่ทำให้อะไรๆ เร็วขึ้น อย่างพวกกายาเบญจธาตุห่าหอกเหวอะไรที่งอกร่างกายใหม่ ขยายยืดหดได้ กันความร้อน แค่รู้โครงสร้างร่างกายแล้วใช้ปราณควบคุมเซลล์เองก็ทำได้เหมือนกันไหม ข้าไม่ค่อยแปลกใจนักว่าทำไมถึงมีแต่พวกโง่เต็มไปหมด”

[ ติ๊ง (°ー°〃) ]

[ พวกเราขออภัยที่ไร้ความสามารถค่ะ ]

[ แล้วท่านต้องการสิ่งใดคะ? ]

“เอาเงินมาก็พอสักล้านล้านล้านเหรียญ? กับพวกของจิปาถะทุกอย่างเป็นไง เช่น ไม้ อิฐ หิน ดิน ปูน ตะปู หม้อ กระทะ เนื้อต่างๆ ขอแบบไม่เน่าถาวรนะ เยอะๆ เลย แค่นี้น่าจะเสกได้ใช่ไหม”

“อ้อ เกือบลืม ช่องเก็บของด้วยนะ อุตส่าห์ Cosplay เหมือนระบบในเกมก็น่าจะมีนะ”

[ ได้ค่ะ ขอเวลาสักครู่ ]

.

.

.

[ ติ๊ง เรียบร้อยค่ะ ดิฉันขอจำศีลก่อนนะคะ ใช้พลังมากกว่าที่คิด ]

“อ่อนแอซะจริง เสกของแค่นี้ทำเป็นพลังหมด”

[ ขออภัยค่ะ ถ้าอย่างงั้น---]

“พักสักหน่อยเถอะ พยายามมาหลายล้านปีแล้วนี่ ดูข้าเหมือนดูซีรีส์เรื่องหนึ่งแล้วกัน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ”

ระบบเงียบไปพักหนึ่งก่อนตอบกลับ

[ขอบคุณ สำหรับความช่วยเหลือค่ะ ท่านยูรัน]

หลังสิ้นเสียง ระบบก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเหลือเพียงช่องเก็บของ กับจำนวนเงินอันมหาศาลและของใช้จิปาถะทั่วๆไป

ห้องไม้เก่ากลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง และกลิ่นฝุ่นจาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ ยูรันนั่งอยู่บนเตียงอีกครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองดูหมู่บ้านเล็ก ๆ เชิงเขา ถนนดินแคบ ๆ มีผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ พร้อมคิดในใจเรื่อยเปื่อย

'ระบบพลัง ระดับน้อยมาก นิยายปกตินี่ต้องมีแดนสวรรค์ นรก แดนเซียนเยอะแยะวุ่นวาย แต่ก็ดีโลกนี้ดูมีเหตุผลมากกว่านิดหน่อยนะ แถมยังล้าหลังอีกต่างหาก'

'ช่างแม่ง วันนี้นอนเพิ่มอีกหน่อย แล้วพรุ่งนี้ค่อยลองทดสอบอะไรหลายๆ อย่าง'

คิดเสร็จเขาก็ล้มตัวลงนอน ห่มผ้าให้ตัวเองแล้วหลับอย่างรวดเร็ว ปล่อยเวลาผ่านไปแบบนั้น หลับยาวจนกระทั่งเช้าวันใหม่

---

อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวทั้งสี่กำลังนั่งจ้องหน้ากันอย่างเงียบงัน ส่วนคนรับใช้ทั้งแปดยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ไม่ไกล แม้จะยืนปะปนกันเป็นแถวเดียว แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าตนสังกัดนายหญิงคนใด เพราะหญิงสาวทั้งสี่ล้วนมีคนรับใช้ประจำตัวคนละสองคนพอดี บรรยากาศกดดันจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกนางไม่รู้ว่าสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อใด รู้เพียงว่า หากเผลอหลุดปากพูดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ ศีรษะของตนอาจหลุดจากบ่าได้ทันที

จนกระทั่งหญิงสาวคนที่สี่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“พวกพี่เองก็สัมผัสได้เหมือนกันใช่ไหม เปลแห่งดวงดาวมีการเคลื่อนไหว”

หญิงสาวที่ดูคล้ายพี่ใหญ่ที่สุดพยักหน้าเบา ๆ

“ใช่ ข้ารู้แล้ว”

หญิงสาวที่ดูเหมือนเป็นคนรองถอนหายใจเล็กน้อย

“ใช้เวลานานกว่าที่คิดเสียอีก”

ส่วนหญิงสาวคนที่สามหลุบตาลง ราวกับนึกถึงวันเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา

“ใช่... ยี่สิบปี”

หญิงสาวคนที่สี่กำมือแน่น ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“ตอนนี้พวกเรายังไปหาท่านไม่ได้ พวกเรายังไม่พร้อม”

หญิงสาวคนรองหลุบตาลงเล็กน้อย

“แต่ในเมื่อเปลแห่งดวงดาวมีการเคลื่อนไหว ท่านพ่อต้องรู้แล้วแน่ๆ”

หญิงสาวคนที่สามเงยหน้าขึ้น แววตานิ่งสนิท

“แบบนั้นก็รอข่าวจากท่านได้เลย”

ท้ายที่สุด หญิงสาวที่ดูคล้ายพี่ใหญ่ที่สุดจึงกล่าวเสียงเรียบ แต่หนักแน่น

“อืม ฟื้นฟูต้นกำเนิดรอท่านพ่อเถอะ”

สิ้นเสียงนั้น คนรับใช้ทั้งแปดต่างก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมโดยไม่ได้นัดหมาย ราวกับเพียงรับรู้คำว่า “ท่านพ่อ” ก็เพียงพอให้พวกนางแตะต้องความลับที่ไม่สมควรรู้แล้ว