ตอนเผยแพร่
อ่านนิยาย
ตอนที่ 143 ต่อไปก็โรงฟักไข่...
ช่วงบ่าย
ยูรันยืนอยู่บนเนินสูง มองภาพรวมของพื้นที่โดยมีเฮยหลงกับเยว่หลินยืนอยู่ด้านหลัง
“บ่อเพาะเลี้ยงไปถึงไหนแล้ว?”
เฮยหลงรีบรายงาน
“ตอนนี้ขุดเสร็จแล้วห้าสิบบ่อจากทั้งหมดหกสิบเก้าบ่อขอรับ เหลืออีกสิบเก้าบ่อ”
ยูรัน "อืม เอาเถอะ พวกเจ้าดูรายการพวกนี้ ตอนนี้ที่เสร็จจริงๆ มีแค่ตำหนักมรกต และปัญหาใหญ่สุดคือ โรงฟักไข่ กับ บ่อเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ"
รายการพัฒนายอดเขา
สิ่งปลูกสร้างหลังเขา
- [X] ตำหนักมรกต (ปรับปรุงแล้วเปลี่ยนเป็นตำหนักหลัก) เสร็จสิ้น
- [ ] บ่อเพาะเลี้ยง
กำลังดำเนินการ 50 จาก 69 - [ ] ฟาร์มสัตว์บกและสัตว์ปีก
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] สวนสมุนไพรวิญญาณ
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] สวนผลไม้วิญญาณ
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงหมักสุรา
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงหลอมยา
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงตีเหล็ก
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงทอผ้า
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] คลังสินค้า
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] ห้องทำงานส่วนบุคคลของแต่ละคนสำหรับงานเอกสาร
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] บ่อน้ำพุร้อน
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงฝึกส่วนตัว
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] ศาลากลางน้ำสำหรับ ตกสัตว์น้ำ
กำลังดำเนินการ ความคืบหน้าตามบ่อเพาะเลี้ยง - [ ] โรงฟักไข่
สถานที่กลางเขาและหน้ายอดเขา
- [ ] ตำหนักหลัก (ปรับปรุงแล้วเปลี่ยนเป็นตำหนักรับรอง)
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] ปรับปรุงลาน
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] โรงอาหารสำหรับศิษย์ฝึกงาน
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] เรือนใหม่สำหรับศิษย์ฝึกงาน
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] สถานที่จัดกิจกรรมอื่นๆ
ยังไม่ได้เริ่ม
ฝั่งตะวันออก
- [ ] เรือนบัญชีทุบทิ้ง
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] คลังสินค้าทุบทิ้ง
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] ตำหนักสำหรับการฝึกสอน
ยังไม่ได้เริ่ม
ฝั่งตะวันตก
- [ ] สถานที่ให้ฝึกทดลองทำบางอย่างตามความถนัดของตนเอง
ยังไม่ได้เริ่ม - [ ] เขตท่องเที่ยว และนิทรรศการ
เฮยหลงกับเยว่หลินอ่านรายการตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนย้อนกลับไปอ่านใหม่อีกรอบด้วยความไม่อยากเชื่อ
[นี่นายท่านคิดจะสร้างทุกอย่างบนยอดเขาเลยหรือ?!]
เยว่หลินเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล
“นายท่านเจ้าคะ หากสร้างทั้งหมดตามรายการนี้ ยอดเขาจันทราคงไม่ต่างจากเมืองขนาดย่อมเลยนะเจ้าคะ”
“ก็ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว”
ยูรันตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ในอนาคตข้าไม่ต้องการออกไปตามหาสถานที่หลอมยา หลอมอาวุธ เพาะสมุนไพร หรือซื้อวัตถุดิบจากผู้อื่นทุกครั้ง หากสร้างทุกอย่างไว้ที่นี่ พวกเราก็จัดการได้เองทั้งหมด”
เฮยหลงชี้ไปยังสองรายการซึ่งยูรันกล่าวถึง
“แต่เหตุใดปัญหาใหญ่ที่สุดจึงเป็นโรงฟักไข่กับบ่อเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำขอรับ?”
“เพราะมันอาจเกิดปัญหาขึ้นน่ะสิ”
เฮยหลงยิ่งสงสัยกว่าเดิม
“ปัญหาอะไรหรือขอรับ?”
ยูรันชี้ลงไปยังบ่อเพาะเลี้ยงเบื้องล่าง
“เพราะพวกมันอยู่ดีกินดีเกินไป จนเริ่มวิวัฒนาการกันแล้วน่ะสิ”
“พวกแกไม่เห็นหมึกกับกุ้งในบ่อหรืออย่างไร? ตัวของพวกมันใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แถมสีก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้วด้วย”
เขาหันกลับมามองงูทั้งสอง
“ตอนกินพวกมัน พวกแกไม่สังเกตหรือว่าในเนื้อเริ่มมีพลังปราณปะปนอยู่เล็กน้อย?”
“อีกอย่าง สัตว์น้ำชนิดเดียวกันซึ่งถูกนำขึ้นโต๊ะในแต่ละวันก็เริ่มมีขนาดไม่เท่ากันแล้ว บางตัวใหญ่กว่าปกติถึงครึ่งหนึ่ง บางตัวเปลือกแข็งขึ้น บางตัวรสชาติก็เปลี่ยนไป”
เฮยหลงกับเยว่หลินชะงักพร้อมกัน
เมื่อลองนึกย้อนกลับไป ทั้งสองก็พบว่าอาหารทะเลบนโต๊ะช่วงหลังมีความแตกต่างจากเดิมจริง ๆ เพียงแต่พวกเขาคิดว่ายูรันคัดเลือกสัตว์น้ำต่างขนาดมาทำอาหารเท่านั้น
เยว่หลินถามอย่างไม่แน่ใจ
“หมายความว่าพวกมันกำลังดูดซับพลังปราณ จนเริ่มเปลี่ยนจากสัตว์ธรรมดาเป็นสัตว์วิญญาณหรือเจ้าคะ?”
“อืม ก็น่าจะใช่”
ยูรันพยักหน้า
“หากพวกมันดูดซับพลังปราณต่อไปจนถึงขีดสุด กระทั่งก่อกำเนิดแก่นทองคำขึ้นมาได้ สัตว์น้ำหนึ่งตัวอาจขายได้ถึงหนึ่งแสนเหรียญวิญญาณเลยก็ได้”
“...”
เฮยหลงกับเยว่หลินเบิกตากว้างพร้อมกัน
“สำหรับผู้บำเพ็ญทั่วไป เพียงบำเพ็ญไปถึงขอบเขตแก่นทองคำได้ก็ถือว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว แต่สัตว์น้ำธรรมดาพวกนี้กลับมีโอกาสวิวัฒนาการไปถึงระดับเดียวกัน”
ยูรันลูบคางพลางครุ่นคิด
“อีกหน่อยอาจมีวิถีของผู้ปรุงอาหารถือกำเนิดขึ้นมาโดยเฉพาะ คล้ายกับนักหลอมโอสถก็ได้”
“เพราะวัตถุดิบซึ่งเต็มไปด้วยพลังปราณจะนำไปปรุงตามปกติไม่ได้ ผู้ปรุงต้องรู้วิธีควบคุมไฟ รักษาพลังงานภายในเนื้อ และทำให้อาหารสุกโดยไม่ปล่อยให้สรรพคุณสูญสลาย”
เขากางมือออก
“เมื่อถึงตอนนั้น อาหารหนึ่งจานอาจให้ผลไม่ต่างจากโอสถ เพียงแต่มีรสชาติดีกว่าหลายเท่า”
ยูรันหันกลับมามองงูทั้งสอง
“พวกแกคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
เฮยหลงมองบ่อทั้งห้าสิบแห่งเบื้องล่าง ก่อนกลืนน้ำลาย
“หากสัตว์น้ำพวกนี้วิวัฒนาการสำเร็จทั้งหมด...”
เยว่หลินกล่าวต่อด้วยดวงตาเป็นประกาย
“เช่นนั้นในบ่อเหล่านี้ก็ไม่ใช่กุ้งกับหมึกแล้ว แต่เป็นเหรียญวิญญาณซึ่งกำลังว่ายน้ำอยู่เต็มไปหมดเลยสิเจ้าคะ!”
“ก็คงใช่”
ยูรันพยักหน้า ก่อนชี้ไปยังบ่อเพาะเลี้ยงเบื้องล่าง
“แต่ปัญหาคือ เมื่อพวกมันเริ่มมีพลังขึ้นมา จะไม่หันไปกินตัวที่อ่อนแอกว่า แล้วทำลายบ่อรึไง?”
“เพียงผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานคนเดียว หากต้องการระเบิดบ่อทั้งหมดนี่ทิ้งก็ยังทำได้อย่างง่ายดาย”
เฮยหลงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“จริงด้วยขอรับ หากมีสักตัวก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน บ่อธรรมดาเหล่านี้คงขังมันไว้ไม่ได้แน่”
นางหันกลับมาหายูรัน
“เช่นนั้นพวกเราควรจับตัวที่เริ่มวิวัฒนาการขึ้นมาแยกไว้ก่อน หรือสร้างบ่อใหม่ให้แข็งแรงพอจะกักขังพวกมันดีเจ้าคะ?”
ยูรันมองบ่อเพาะเลี้ยงทั้งหมด ก่อนตัดสินใจเปลี่ยนแผนอย่างรวดเร็ว
“บางทีหกสิบเก้าบ่ออาจไม่พอ”
เฮยหลงกับเยว่หลินชะงักพร้อมกัน
“ข้าจะเพิ่มจำนวนเป็นหนึ่งร้อยบ่อ แล้วแบ่งพื้นที่ตามระดับของสัตว์ภายใน”
เขายกนิ้วขึ้นนับ
“สัตว์ทั่วไป ขอบเขตหลอมรวมปราณ และขอบเขตสร้างรากฐาน ส่วนบ่อที่เหลือให้ปล่อยว่างเอาไว้ก่อน เผื่อมีสัตว์ระดับสูงกว่านั้นถือกำเนิดขึ้นมา”
ยูรันพยักหน้าให้กับแผนการของตนเอง
“อืม เอาตามนี้แหละ”
จากนั้นจึงหันไปสั่งงูทั้งสอง
“พวกแกไปนับจำนวนสัตว์น้ำทั้งหมด แล้วคัดแยกพวกมันตามระดับการเปลี่ยนแปลงให้เรียบร้อย”
“ตัวไหนยังไม่มีพลังให้แยกไว้ส่วนหนึ่ง ตัวไหนเริ่มหลอมรวมปราณก็แยกไปอีกบ่อ ส่วนตัวที่ใกล้สร้างรากฐานต้องกักเอาไว้ต่างหาก ห้ามปล่อยให้ปะปนกันเด็ดขาด”
“ขอรับนายท่าน!”
“เจ้าค่ะนายท่าน!”
“หลังจัดการบ่อเสร็จแล้ว ค่อยไปดูสวนผลไม้วิญญาณต่อ”
ยูรันชี้ไปยังพื้นที่ว่างอีกแห่ง
“ข้าจะสร้างสวนกับวางระบบน้ำทิ้งไว้ให้ พวกแกเพียงนำปุ๋ยซึ่งหมักเอาไว้หลายวันไปเทลงตามจุดที่กำหนด”
“ปุ๋ยเหล่านั้นทำจากวัตถุดิบของสัตว์วิญญาณ บางทีต้นไม้ธรรมดาอาจดูดซับพลังจนวิวัฒนาการเป็นต้นไม้วิญญาณได้เหมือนกัน”
เขาโบกมือไล่
“ระหว่างทำงานก็ฝึกก้าวพริบตาไปด้วยแล้วกัน แยกย้าย เสร็จแล้วค่อยกลับมาหาข้า”
หลังรับคำสั่ง เฮยหลงกับเยว่หลินก็รีบมุ่งหน้าไปยังบ่อเพาะเลี้ยงทันที
ส่วนยูรันเริ่มลงมือขยายพื้นที่ด้วยตนเอง
คราวนี้เขาไม่คิดปิดบังพลังอีกต่อไป การขุดบ่อ ปรับพื้น ก่อขอบ วางเส้นทางน้ำ และสร้างจุดเชื่อมต่อจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว
บ่อใหม่ปรากฏขึ้นต่อเนื่องจากพื้นที่เดิม จากห้าสิบบ่อเพิ่มเป็นหกสิบ เจ็ดสิบ แปดสิบ จนกระทั่งครบหนึ่งร้อยบ่อตามแผน
หลังจัดการบ่อเพาะเลี้ยงเสร็จ ยูรันก็ย้ายไปยังพื้นที่สำหรับสวนผลไม้วิญญาณ
การสร้างสวนไม่ได้ซับซ้อนมากนัก เขาจัดวางต้นไม้ประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบต้นตามระยะห่างซึ่งเหมาะสม วางระบบควบคุมน้ำและทางส่งปุ๋ยแยกตามพื้นที่ ก่อนเว้นที่ว่างรอบนอกเอาไว้สำหรับขยายสวนในอนาคต
เมื่อลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเอง งานซึ่งตามปกติต้องใช้คนจำนวนมากและกินเวลาหลายวันจึงเสร็จลงอย่างรวดเร็ว
ยูรันหยิบรายการพัฒนายอดเขาขึ้นมา ก่อนแก้ไขสถานะของสองรายการ
- [X] บ่อเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
เสร็จสิ้น 100 บ่อ - [X] สวนผลไม้วิญญาณ
เสร็จสิ้น 150 ต้น และสำรองพื้นที่สำหรับขยาย
หลังจากนั้นเขาก็กลับไปนั่งรอบนเนินสูงตามเดิม พลางครุ่นคิดถึงงานชิ้นต่อไป
“ต่อไปก็โรงฟักไข่...”
ขณะเดียวกัน เฮยหลงกับเยว่หลินยังคงทำงานอย่างหนักอยู่บริเวณบ่อเพาะเลี้ยง
การตรวจสอบว่าสัตว์น้ำตัวใดเริ่มวิวัฒนาการไปถึงระดับไหน จำเป็นต้องควบคุมพลังอย่างละเอียด ทว่าพื้นฐานการควบคุมของทั้งสองยังไม่ดีนัก จึงต้องใช้เวลาตรวจสอบทีละตัวอย่างระมัดระวัง
ซ้ำร้าย พวกเขายังพยายามฝึกก้าวพริบตาระหว่างเคลื่อนย้ายสัตว์น้ำไปยังบ่อใหม่อีกด้วย
ถึงจะล่าช้า แต่ทั้งสองไม่กล้าทำงานส่ง ๆ
หากจัดระดับผิดแล้วนำสัตว์ซึ่งใกล้สร้างรากฐานไปปะปนกับสัตว์ทั่วไป เช้าวันรุ่งขึ้นอาจเหลือเพียงสัตว์ตัวเดียวซึ่งกินทุกอย่างในบ่อจนหมด
ทว่างูทั้งสองยังคงวุ่นวายอยู่กับการนับจำนวนและคัดแยกสัตว์น้ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จง่าย ๆ.
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป จนดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำและใกล้ถึงเวลาอาหารเย็น