ตอนที่ 150

ทันทีที่เห็นคนทั้งสี่ยืนเรียงกันอยู่หน้าประตู ยูรันก็สะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว

“แม่งเอ๊ย! ตกใจหมด ข้าเกือบหัวใจวาย!”

เขายกมือกุมหน้าอก ก่อนมองทั้งสี่อย่างไม่สบอารมณ์

“พวกท่านมายืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้? กินอาหารกลางวันกันแล้วหรือยัง หรือกำลังรอข้าอยู่?”

ยูรันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันขวับไปหาเฮยหลงกับเยว่หลิน

“ไม่สิ พวกแกสองงูไม่ได้ทำอาหารเอาไว้หรืออย่างไร?”

เฮยหลงรีบประสานมือรายงาน

“ทำแล้วขอรับ แต่สุดท้ายพวกเรานำไปทำปุ๋ยหมดแล้ว”

“อ้อ”

ยูรันพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย ราวกับไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย

เฮยหลงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“แต่ว่านายท่านขอรับ พวกเรารออยู่นานมากแล้วก็ยังไม่เห็นท่านออกมา”

“เมื่อครู่ตัวอาคารเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พวกเราจึงช่วยกันค้นหาต้นเหตุ ก่อนพบว่าแรงสั่นสะเทือนมาจากห้องนี้”

เขาเหลือบมองเข้าไปภายในห้องซึ่งเพิ่งได้รับการซ่อมแซมจนไม่เหลือร่องรอยใด ๆ

“พวกเราคิดว่านายท่านน่าจะอยู่ข้างใน จึงพากันมายืนรออยู่ตรงนี้ขอรับ”

ยูรันโบกมือให้ทุกคนหลีกทาง

“ขึ้นไปบนดาดฟ้าก่อน เดี๋ยวข้าจะอธิบายทุกอย่างพร้อมกันทีเดียว”

ทุกคนจึงกลับขึ้นไปยังดาดฟ้าและนั่งประจำที่ เมื่อเห็นว่าพร้อมแล้ว ยูรันก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น

เขาอธิบายเรื่องการจำลองสุริยุปราคาโดยใช้ระบบดาวภายในดาราจักรของตนเองเป็นต้นแบบ รวมถึงการที่ทารกดาราสวรรค์ช่วยค้นหาระบบดาวซึ่งสามารถนำมาใช้สร้างปรากฏการณ์ดังกล่าวได้

หลังจากนั้น เขาจึงให้ไป๋หลิงกับหนานอวี้สร้างพื้นที่ว่างเปล่าขึ้นภายในหัวใจ ใช้จินตภาพจากสุริยุปราคารวบรวมพลัง ก่อนก่อให้เกิดการระเบิดขนาดเล็กจำนวนมาก แล้วกลั่นพลังปราณออกมาเป็นฝุ่นและกลุ่มควันสำหรับสร้างดาราจักร

ตบะเดิมของทั้งสองถูกดาราจักรกลืนกินและแลกเปลี่ยนเป็นพลังรูปแบบใหม่โดยไม่สูญเสียระดับพลัง กระทั่งพวกนางก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อแกนเอกภพได้สำเร็จ

ทว่าวิธีนี้ยังมีข้อบกพร่องสำคัญ

เนื่องจากดาราจักรไม่ได้ถือกำเนิดจากบิ๊กแบงที่สมบูรณ์ตั้งแต่ต้น พื้นที่ภายในจึงมีขนาดเล็กเกินกว่าจะรองรับตบะเดิมทั้งหมด เมื่อพลังงานเพิ่มขึ้นจนเกินขีดจำกัด ดาราจักรทั้งสองจึงเกือบระเบิดและพังทลาย

ยูรันต้องใช้พลังจิตควบคุมดาราจักรทั้งสองพร้อมกัน ก่อนช่วยสร้างการระเบิดครั้งใหญ่เพื่อบังคับขยายพื้นที่ภายใน นั่นคือสาเหตุที่ตัวอาคารสั่นสะเทือนและเขาได้รับบาดเจ็บจนเลือดอาบไปทั้งร่าง

“อืม เรื่องทั้งหมดก็มีประมาณนี้”

ยูรันสรุปด้วยท่าทางสบาย ๆ

“วิธีนี้เสี่ยงอย่างมาก ยิ่งระดับพลังเยอะก็ยิ่งเป็นปัญหา ถ้าหากควบคุมไม่ดีอาจจะตายตั้งแต่เริ่ม”

เมื่ออธิบายจบ ยูรันจึงหันไปหาหญิงสาวทั้งสอง

“หลิงเอ๋อร์ ศิษย์พี่สาม แสดงให้ทุกคนดูหน่อยสิ”

ไป๋หลิงกับหนานอวี้พยักหน้า ก่อนหลับตาลงและสัมผัสถึงพลังภายในหัวใจ

ครู่ต่อมา ภาพดาราจักรสองแห่งก็ปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือของพวกนาง

ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นควัน ละอองดาว และกลุ่มพลังงานจำนวนมหาศาลซึ่งกำลังหมุนวนรอบแกนกลางอย่างต่อเนื่อง แม้ขนาดจะยังไม่อาจเทียบกับดาราจักรต้นกำเนิดของยูรัน แต่ก็ใหญ่โตและมั่นคงเกินกว่าจะมองเห็นจุดสิ้นสุดได้โดยง่าย

กลิ่นอายซึ่งแผ่ออกมาจากทั้งสองแตกต่างจากพลังปราณเดิมโดยสิ้นเชิง

พวกนางเปลี่ยนวิถีสำเร็จแล้วอย่างแท้จริง

หลานชิงอวี้มองดาราจักรของไป๋หลิงกับหนานอวี้ด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนนึกถึงระดับพลังของคนที่เหลือขึ้นมาได้

“ตบะของท่านอาจารย์ เฮยหลง และเยว่หลินสูงมากอยู่แล้ว หากวิธีนี้ยิ่งอันตรายตามระดับตบะ เช่นนั้นตอนนี้พวกเขาก็ยังใช้ไม่ได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

นางชี้เข้าหาตัวเอง

“แต่ข้ายังไม่เข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานเลยด้วยซ้ำ”

ยูรันชะงัก ก่อนหันมามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“จริงด้วย”

เขาตบมือราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้

“เช่นนั้นจะรออะไรอยู่เล่า เปลี่ยนวิถีเสียตอนนี้เลยไหม?”

หลานชิงอวี้ตาเบิกกว้าง

“ตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ?”

“อืม ระดับพลังของเจ้ายังต่ำ ดาราจักรไม่จำเป็นต้องรองรับตบะมากมายเหมือนพวกนาง ความเสี่ยงจากการขยายตัวจึงต่ำกว่ามาก”

ยูรันชี้ไปยังดาราจักรของหญิงสาวทั้งสอง

“ตอนนี้หลิงเอ๋อร์กับศิษย์พี่สามอยู่ขอบเขตก่อแกนเอกภพขั้นกลางทั้งคู่ ตามระดับพลังแล้วเทียบเท่ากับแก่นทองคำขั้นกลาง แต่พลังที่สามารถสำแดงออกมาได้จริงกลับเทียบเท่าผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณทารกขั้นกลาง”

“หากภายหลังได้รับกายาพิเศษหรือมีความสามารถต่อสู้ข้ามขอบเขต พลังย่อมเพิ่มสูงขึ้นไปอีก”

ยูรันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ของดีถึงเพียงนี้วางอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่รีบเปลี่ยนจะรออะไรอีก?”

หลานชิงอวี้ดีใจจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดวงตาเป็นประกายและรอยยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู

“เปลี่ยนเจ้าค่ะ! ข้าจะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย!”

นางกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น

“ข้าดีใจจนแทบบ้าแล้ว!”

ตรงกันข้ามกับหลานชิงอวี้ หลิงเยวี่ยกลับนั่งห่อเหี่ยวอยู่ด้านข้างอย่างเห็นได้ชัด

[นี่มันอะไรกัน...]

[เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ทั้งที่ข้าเป็นอาจารย์ของพวกเขาแท้ ๆ]

นางเหลือบมองไป๋หลิงกับหนานอวี้ซึ่งเปลี่ยนวิถีสำเร็จแล้ว ก่อนมองหลานชิงอวี้ซึ่งกำลังจะได้เปลี่ยนเป็นคนต่อไป

จากนั้นจึงนึกถึงตนเองที่ยังใช้ก้าวพริบตาไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว

[แม้แต่ก้าวพริบตา ข้ายังฝึกไม่สำเร็จเลย...]

กลิ่นอายหดหู่รอบกายหลิงเยวี่ยยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนเฮยหลงกับเยว่หลินก็ไม่ได้มีสภาพแตกต่างกันมากนัก ทั้งสองก้มหน้าลงพร้อมกัน

[พวกเราอยู่ถึงขอบเขตหลอมสุญญตาแท้ ๆ แต่กลับใช้วิธีเปลี่ยนวิถีไม่ได้]

[ก้าวพริบตาก็ยังฝึกไม่สำเร็จ...]

[เหตุใดระดับพลังสูงกลับกลายเป็นภาระไปเสียแล้ว?]

ยูรันเห็นหลานชิงอวี้ตื่นเต้นจนแทบจะเริ่มทดลองเสียเดี๋ยวนั้น จึงรีบยกมือห้าม

“ชิงอวี้ เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานชิงอวี้แข็งค้างทันที

“เอ๊ะ?”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะใช้เวลาแลกเปลี่ยนตบะนานเพียงใด สองคนนี้ล่อตั้งแต่เช้าจนถึงเกือบบ่ายสาม ข้าเหนื่อยแล้ว”

ไป๋หลิงเหลือบมองเขาด้วยหางตา

[เป็นเจ้าเองไม่ใช่หรือที่ชวนพวกเราบำเพ็ญคู่กันสามคนตั้งแต่แรก!]

[แถมยังจุดไฟพวกเราจนหยุดไม่ได้อีก เจ้าคนบ้านี่!]

ส่วนหนานอวี้มองยูรันด้วยสีหน้าซับซ้อน

[เอ่อ...ข้าว่าสาเหตุที่ศิษย์น้องเหนื่อย ไม่น่าจะมาจากการเปลี่ยนวิถีเพียงอย่างเดียวนะ]

หลานชิงอวี้รีบเข้าไปประท้วง

“อะ...อ้าว ไม่ได้นะเจ้าคะ! จะเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้ได้อย่างไร?”

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้”

ยูรันปฏิเสธอย่างไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

“วันนี้เจ้าไปฝึกก้าวพริบตาให้สำเร็จก่อน ศิษย์พี่สามเองก็ยังฝึกไม่เสร็จเหมือนกัน”

หนานอวี้ซึ่งถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยสะดุ้งเล็กน้อย

ยูรันกวาดตามองทุกคน

“หืม...หืม?”

จากนั้นสายตาของเขาก็หยุดอยู่บนไป๋หลิง

“ส่วนหลิงเอ๋อร์ฝึกก้าวพริบตาสำเร็จแล้ว ต่อไปก็เป็นเหยียบเวหา เจ้าลองฝึกดูเองก่อนนะ”

“อืม”

ไป๋หลิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

หลานชิงอวี้กลับลากเสียงประท้วงยาวเหยียด

“โธ่~~~~ ไม่ยุติธรรมเลยเจ้าค่ะ!”

หลิงเยวี่ยยังคงรักษาสีหน้าสงบนิ่งเอาไว้ ทว่าภายในใจกลับแอบยิ้มด้วยความสะใจ

[สมน้ำหน้า]

[คิดจะเปลี่ยนวิถีแล้วทอดทิ้งข้าเอาไว้คนเดียว ก็ต้องเจอเช่นนี้แหละ]

ยูรันยกมือกุมหน้าผาก ก่อนถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

“เช่นนั้นข้าไปทำอาหารเย็นล่วงหน้าเลยก็แล้วกัน หลังจากกินเสร็จ ข้าจะหนีไปนอนแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็หายวับไปจากดาดฟ้าทันที

ยูรันรีบจัดเตรียมอาหารด้วยความรวดเร็ว เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจึงยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ กินอาหารในส่วนของตนเองจนอิ่ม แล้วหายตัวกลับห้องไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดเรียกใช้งานอีก

กระทั่งช่วงค่ำ ไป๋หลิงซึ่งลองฝึกเหยียบเวหาด้วยวิธีเดียวกับก้าวพริบตาอยู่พักหนึ่งก็ตัดสินใจเดินมายังห้องของยูรัน

นางเคาะประตูเบา ๆ

ก๊อก ๆ

“สามี”

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก

ยูรันยืนอยู่ด้านในด้วยสภาพงัวเงีย ผ้าปิดตาไม่ได้สวมเอาไว้ ดวงตาหรี่ลงจนแทบลืมไม่ขึ้น แม้ว่าปกติเขาจะมองไม่เห็นอยู่แล้วก็ตาม

“ใคร?”

“ข้าเอง”

“อ้อ หลิงเอ๋อร์...”

ยูรันหาวเบา ๆ

“มีอะไรรึเปล่า?”

“คืนนี้ข้านอนกับเจ้าได้หรือไม่?”

“ได้สิ เข้ามาเถอะ”

เมื่อไป๋หลิงก้าวเข้ามา ยูรันก็ปิดประตู ก่อนเดินกลับไปยังเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที ไม่มีแม้แต่แรงจะกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม

ไป๋หลิงเดินตามเข้ามา เมื่อเห็นว่าเขาหลับไปแล้วจริง ๆ นางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

“เหนื่อยถึงเพียงนี้ยังฝืนช่วยพวกข้าอีก...”

นางดับแสงภายในห้อง ก่อนปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเงียบเชียบ ขยับเข้าไปซุกตัวภายในอ้อมแขนของยูรันแล้วกอดเขาเอาไว้

ไม่นาน ไป๋หลิงก็หลับตามเขาไปด้วยรอยยิ้มบาง.