ตอนเผยแพร่
อ่านนิยาย
ตอนที่ 198
ยูรันมองทุกคน ก่อนถอนหายใจ
“เอาละ ดูเหมือนยังไม่มีผู้ใดเชื่อ”
เขาดีดนิ้วเบา ๆ
เป๊าะ!
“พวกแกออกมาให้หมด เดินเรียงแถวกันให้เรียบร้อยด้วย”
“แล้วระวังอย่าเหยียบพวกลูกเจี๊ยบ”
พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!
รากวิญญาณคร่ำครวญหลายร้อยต้นปรากฏขึ้นบนดาดฟ้าอย่างต่อเนื่อง พวกมันเดินออกจากกระจกโบราณเป็นแถวยาว ก่อนกระจายตัวไปตามพื้นที่ว่างอย่างเป็นระเบียบ
ทุกต้นยกมือปิดปากตนเองแน่น ไม่มีตัวใดกล้าส่งเสียงกรีดร้องออกมาแม้แต่น้อย
บรรดาลูกหงส์ซึ่งกำลังเดินสำรวจดาดฟ้าหันมามองผู้มาใหม่ด้วยความสนใจ
“จิ๊บ?”
ลูกหงส์ธาตุลมสองตัวกระพือปีกเข้าไปใกล้ ก่อนลองจิกใบไม้บนศีรษะของรากต้นหนึ่งเบา ๆ
รากต้นนั้นสะดุ้งเฮือก แต่ไม่กล้าร้องออกมา จึงทำได้เพียงวิ่งไปหลบหลังพวกเดียวกัน
ยูรันชี้เตือนทันที
“ข้าบอกให้ระวังอย่าเหยียบลูกเจี๊ยบ ไม่ได้อนุญาตให้พวกลูกเจี๊ยบรังแกพวกแก”
ลูกหงส์ธาตุลมทั้งสองรีบหันหน้าหนี ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทุกคนบนดาดฟ้ามองกองทัพรากสมุนไพรหลายร้อยต้นด้วยสีหน้าตกตะลึง
หนานอวี้กะพริบตาปริบ ๆ
“พวกนี้คือเมนเดรกที่เจ้าพูดถึงทั้งหมดหรือ?”
“ถูกต้อง”
ยูรันพยักหน้า ก่อนหันไปหารากทั้งหมด
“ยืนตรง!”
พรึ่บ!
รากหลายร้อยต้นยืดตัวตรงพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบยิ่งกว่าศิษย์ของสำนักเสียอีก
“เห็นไหม เชื่อฟังจะตายไป”
หลานชิงอวี้พึมพำเบา ๆ
“พวกมันเพียงกลัวถูกท่านตบเท่านั้นเองเจ้าค่ะ...”
ยูรันมองรากวิญญาณคร่ำครวญหลายร้อยต้นซึ่งกำลังยืนเบียดกันอยู่บนดาดฟ้า ก่อนยกมือขึ้นกล่าวปลอบ
“เอาละ พวกแกไม่ต้องเศร้าไป”
“ข้าจะสร้างที่พักให้ มีเตียงนอน หลังคาโปร่งแสง ตอนกลางคืนก็นอนดูดาว ตอนกลางวันก็นอนรับแสงแดดได้เต็มที่”
ดวงตาของรากหลายต้นเริ่มสว่างขึ้น
ยูรันกล่าวต่อ
“มีห้องสปา บ่อแช่เท้า และน้ำพุร้อนส่วนตัวให้ใช้ตลอดเวลา”
รากทั้งหมดเริ่มหันมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น
“ส่วนอาหาร งูสองตัวนั้นจะเป็นคนจัดเตรียมให้ พวกแกก็แบ่งกันกินให้เรียบร้อย”
เฮยหลงกับเยว่หลินชะงัก ก่อนชี้หน้าตนเองพร้อมกัน
“พวกข้าหรือขอรับ?”
“ใช่ พวกแกนั่นแหละ”
ยูรันหันกลับมาหากองทัพรากสมุนไพร
“หากเข้าใจแล้ว พูดตามข้า”
เขายกกำปั้นขึ้นเหนือศีรษะ
“เฮ้!”
รากวิญญาณคร่ำครวญหลายร้อยต้นยกมือขึ้นพร้อมกัน ก่อนตะโกนสุดเสียง
“เฮ้!”
ตู้มมมมมมมมมม!
คลื่นเสียงมหาศาลระเบิดออกไปทั่วดาดฟ้า ม่านพลังรอบอาคารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลูกหงส์ทั้งยี่สิบหกตัวตกใจจนขนฟู ก่อนรีบวิ่งไปหลบหลังทุกคน
หนานอวี้กับหลานชิงอวี้รีบยกมือปิดหู
“เสียงดังเกินไปแล้ว!”
ยูรันเองก็ยกมือกุมหู ก่อนตะโกนกลับไป
“พอแล้ว! ครั้งต่อไปเบาเสียงลงหน่อย!”
รากทั้งหมดรีบยกมือปิดปาก แล้วพยักหน้ารัว ๆ
เฮยหลงมองจำนวนรากซึ่งกินพื้นที่เกือบเต็มดาดฟ้า ก่อนกลืนน้ำลาย
“นายท่าน พวกข้าต้องทำอาหารให้ทั้งหมดนี่ทุกวันจริงหรือขอรับ?”
ยูรันตบไหล่เขาเบา ๆ
“อืม ถือเป็นการฝึกควบคุมพลังกับฝีมือทำอาหารไปพร้อมกัน”
เยว่หลินนิ่งไปหลายอึดใจ
[เหตุใดงานของพวกเราจึงเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่นายท่านกลับมาเลยนะ...]
ยูรันตบมือเรียกความสนใจอีกครั้ง
“เอาละ ต่อไปก็พวกผึ้ง”
เขาสะบัดมือ ก่อนนำต้นไม้ขนาดใหญ่ออกจากกระจกโบราณ
พรึ่บ!
เนื่องจากรังผึ้งหยกจันทราถูกถอนติดมากับต้นไม้ทั้งต้น ยูรันจึงใช้พลังจิตยกมันลอยอยู่เหนือดาดฟ้าชั่วคราว
รังผึ้งขนาดมหึมาห้อยอยู่ใต้กิ่งไม้ ผึ้งงานจำนวนมากบินวนอยู่รอบรังจนเกิดเสียงหึ่ง ๆ ไปทั่วบริเวณ ส่วนราชินีผึ้งตัวใหญ่กำลังเกาะอยู่ตรงกลางและมองสภาพแวดล้อมใหม่อย่างระแวดระวัง
บรรดาลูกหงส์เงยหน้ามองฝูงผึ้งด้วยดวงตาเปล่งประกาย ขณะที่รากวิญญาณคร่ำครวญหลายต้นเริ่มจ้องน้ำผึ้งซึ่งไหลซึมออกมาจากรัง
ยูรันหลี่ตามองทั้งสามฝ่าย
“พวกแกทั้งหมดฟังให้ดี”
เขาชี้ไปทีละกลุ่ม
“ผึ้ง เมนเดรก แล้วก็พวกลูกเจี๊ยบ”
“ห้ามขโมยอาหารของกันและกันเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”
ลูกหงส์หลายตัวรีบหันหน้าหนี ทำเหมือนไม่เคยสนใจรังผึ้งมาก่อน
ยูรันยกนิ้วขึ้นเตือน
“ถ้าข้าจับได้ พวกผึ้งจะถูกจับไปดองเหล้า”
เสียงบินหึ่ง ๆ หยุดลงไปชั่วขณะ
“พวกลูกเจี๊ยบจะกลายเป็นไก่ย่าง”
ลูกหงส์ทั้งยี่สิบหกตัวรีบหุบปีกแล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อย
“ส่วนพวกแก เมนเดรก...”
รากหลายร้อยต้นยืนตัวตรงพร้อมกัน
“จะถูกนำไปใช้เป็นกระสอบทราย จนกว่าอายุขัยจะหมด”
เมนเดรกทั้งหมดหน้าซีดเผือด ก่อนรีบยกมือปิดปากและกอดตัวเองแน่น
ยูรันกวาดตามองทุกฝ่าย
“เข้าใจ๊?!”
“จิ๊บ!”
“หึ่ง!”
“เฮ้!”
เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกันจนดาดฟ้าสั่นสะเทือนอีกครั้ง
ยูรันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดีมาก อยู่ร่วมกันอย่างสงบเช่นนี้แหละ”
หลานชิงอวี้มองฝูงสัตว์กับสมุนไพรตรงหน้า ก่อนพึมพำออกมา
“นี่คือสวนสมุนไพร ฟาร์มสัตว์ หรือค่ายฝึกทหารกันแน่เจ้าคะ?”
ยูรันตอบอย่างไม่ลังเล
“เป็นทั้งหมดพร้อมกัน ประหยัดพื้นที่ดี”
ยูรันมองพื้นที่ซึ่งเริ่มแน่นขนัด ก่อนตบมืออีกครั้ง
“เอาละ ต่อไปก็เรื่องที่อยู่”
เขาควบคุมต้นไม้ซึ่งมีรังผึ้งหยกจันทราให้ลอยขึ้นกลางอากาศ
“ข้าจะนำต้นไม้นี้ไปปลูกไว้ในสวนสมุนไพร พวกผึ้งจะได้ช่วยผสมเกสรและเก็บน้ำหวานจากสมุนไพรวิญญาณ”
จากนั้นจึงหันไปทางเมนเดรกหลายร้อยต้น
“ส่วนพวกแก เข้าไปนอนในสวนสมุนไพรก่อน รอข้าสร้างบ้านกับบ่อน้ำพุร้อนให้เสร็จแล้วค่อยย้ายเข้าไปอยู่”
“จำเอาไว้ ห้ามขุดหลุมมั่ว ห้ามถอนสมุนไพรต้นอื่น และห้ามทำสวนของข้าเละเด็ดขาด”
ยูรันหลี่ตามองพวกมัน
“ไม่เช่นนั้นเจอดีแน่ เข้าใจหรือไม่?”
เมนเดรกทั้งหมดพยักหน้ารัว ๆ ก่อนเดินเรียงแถวตามต้นไม้เข้าไปในสวนสมุนไพรอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อจัดการสองกลุ่มแรกเรียบร้อย ยูรันจึงหันกลับมามองลูกหงส์ที่เหลือ
“ส่วนพวกลูกเจี๊ยบ...เอาอย่างไรดี?”
เขากวาดตามองทุกคน
“มีผู้ใดอยากรับไปเลี้ยงบ้าง? ต้องรับไปทั้งคู่ ห้ามแยกออกจากกัน”
ดวงตาของทุกคนสว่างขึ้นทันที
ยูรันหันไปทางหนานอวี้
“ศิษย์พี่สามน่าจะรับคู่ธาตุไฟไปเลี้ยงนะ สายเลือดฟินิกซ์ของท่านเข้ากับพวกมันมากที่สุด”
“ข้าเอา!”
หนานอวี้ตอบทันที ก่อนรีบพุ่งเข้าไปหาลูกหงส์ธาตุไฟทั้งสอง
ลูกหงส์ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายเลือดฟินิกซ์ภายในร่างนาง เปลวเพลิงบนขนพลันลุกโชนขึ้น ก่อนวิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น
“จิ๊บ! จิ๊บ!”
หนานอวี้อุ้มพวกมันขึ้นมาคนละตัว ดวงตาเปล่งประกายจนแทบลืมเรื่องครรภ์แห่งดวงดาวของตนเองไปชั่วขณะ
“นุ่มมาก! แถมยังอุ่นด้วย!”
ไป๋หลิงมองลูกหงส์ธาตุน้ำแข็งซึ่งกำลังเดินอยู่ไม่ไกล ก่อนยกมือชี้
“ข้าขอคู่นั้น”
ยูรันพยักหน้า
“ได้ แต่ทุกคนจำเอาไว้”
“รับไปแล้วต้องเลี้ยงเอง ให้อาหารเอง อาบน้ำเอง และห้ามโยนภาระให้งูสองตัวทั้งหมด”
เฮยหลงกับเยว่หลินพยักหน้ารัว ๆ
“นายท่านกล่าวได้ถูกต้องที่สุดขอรับ!”
ยูรันกอดอก ก่อนมองลูกหงส์ที่เหลือ
“เอาละ ที่เหลือก็เลือกกันเอง”
เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“หากเหลือเศษ ข้าจะปล่อยให้พวกมันหากินตามยถากรรม”
บรรดาลูกหงส์ชะงัก ก่อนรีบวิ่งเข้าไปเกาะกลุ่มกันด้วยความหวาดกลัว
ยูรันกล่าวต่อ
“ไม่เช่นนั้นก็นำไปฝากผู้อาวุโสซู ท่านแม่ลู่ หรือท่านแม่ไป๋เลี้ยง น่าจะมีคนรับอยู่หรอก”
ลูกหงส์ทั้งหลายเริ่มมองคนรอบตัวราวกับกำลังเลือกเจ้าของให้ตนเอง
หลานชิงอวี้คิ้วกระตุก
“ศิษย์พี่ยูเจ้าคะ พวกมันเป็นสัตว์วิเศษสายเลือดสูงนะเจ้าคะ ไม่ใช่ลูกไก่เหลือขายที่จะแจกผู้ใดก็ได้!”
“แล้วแตกต่างกันตรงไหน? ตอนนี้ก็ตัวเล็ก มีปีก และร้องจิ๊บ ๆ เหมือนกัน”
“ต่างกันทุกตรงเลยเจ้าค่ะ!”
ยูรันไม่สนใจ ก่อนชี้ไปทางทุกคน
“รีบเลือกเสีย ข้าให้เวลาหนึ่งเค่อ หากช้ากว่านั้น ข้าจะเลือกเจ้าของให้พวกมันเอง”
สิ้นเสียง บรรดาลูกหงส์ก็แตกฮือออกจากกลุ่มทันที
บางคู่วิ่งไปเกาะชายเสื้อหลิงเยวี่ย บางคู่กระพือปีกเข้าหาเซี่ยเยว่หลี ส่วนอีกหลายคู่รีบล้อมหลานชิงอวี้ เฮยหลง และเยว่หลินเอาไว้ ราวกับกลัวว่าตนเองจะกลายเป็นคู่ที่เหลือเศษ
ยูรันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เห็นไหม พอมีแรงกดดัน พวกมันก็รู้จักเลือกอนาคตด้วยตนเองทันที”
ไป๋หลิงอุ้มลูกหงส์น้ำแข็งทั้งสองไว้ในอ้อมแขน ก่อนหลี่ตามองเขา
“ข้าว่าพวกมันเพียงกลัวถูกเจ้าทอดทิ้งมากกว่า”
“ผลลัพธ์เหมือนกันก็พอแล้ว”
ยูรันมองลูกหงส์ทั้งยี่สิบหกตัว ก่อนโบกมือ
“เอาเถอะ เรื่องให้พวกเจ้าแยกกันรับไปเลี้ยง ข้าเพียงพูดเล่นเท่านั้น”
“ทุกตัวอยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ ส่วนคนที่พวกแกเลือกก็เพียงช่วยดูแล ไม่ได้หมายความว่าจะแยกไปอยู่คนละแห่ง”
หนานอวี้ก้มมองลูกหงส์ธาตุไฟในอ้อมแขน
“หมายความว่าพวกมันยังอยู่ในสวน แต่ข้าสามารถพาออกมาเล่นได้ใช่ไหม?”
“ถูกต้อง ทุกคนช่วยกันเลี้ยง จะได้ไม่ต้องมีผู้ใดรับภาระหนักเกินไป”
ยูรันชี้ไปทางสวนสมุนไพร
“ตอนนี้พวกลูกเจี๊ยบทั้งยี่สิบหกตัว เลิกสำออยแล้วเข้าไปอยู่กับพวกเมนเดรกซะไป”
“อีกหน่อยท่านแม่ลู่ ท่านแม่ไป๋ และชิงถานก็จะย้ายมาอยู่ด้วย พวกนางมีเวลาว่างช่วยดูแลพวกแกอยู่แล้ว”
ลูกหงส์ที่เกาะอยู่กับทุกคนค่อย ๆ กระโดดลงมา ก่อนกลับไปรวมตัวกับพวกเดียวกัน
แม้แต่คู่ธาตุไฟของหนานอวี้ คู่ธาตุน้ำแข็งของไป๋หลิง คู่ธาตุจันทราของหลิงเยวี่ย คู่ธาตุลมของหลานชิงอวี้ คู่ธาตุเงาของเซี่ยเยว่หลี คู่ธาตุเหล็กของเฮยหลง และคู่ธาตุน้ำของเยว่หลินก็ต้องเข้าไปอยู่ในสวนพร้อมกันทั้งหมด
ยูรันลูบคางพลางมองพวกมัน
“ส่วนบ้าน ข้าจะรอให้พวกแกโตเต็มวัยก่อนแล้วค่อยสร้างทีเดียว ตอนนี้ข้ายังไม่รู้ว่าขนาดตัวจะใหญ่เพียงใด”
เขาหลี่ตามองลูกหงส์ทั้งยี่สิบหกตัว
“แต่หากโตเต็มวัยแล้วยังมีขนาดเท่าไก่ ก็น่าผิดหวังอยู่นะ”
“จับไปย่างกินเสียยังจะมีประโยชน์กว่า”
พรึ่บ!
ลูกหงส์ทั้งหมดรีบวิ่งเข้าไปในสวนสมุนไพรพร้อมกัน บางตัวถึงขั้นพยายามกระพือปีกฝึกบินตั้งแต่เพิ่งเกิด
พวกมันต้องรีบเติบโตให้ใหญ่กว่าไก่โดยเร็วที่สุด!