ตอนที่ 212
“ใช่แล้ว”
ยูรันลูบศีรษะลู่ชิงถานเบา ๆ ก่อนหันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
“ข้าต้องไปแล้ว จะได้ไม่เสียเวลาเดินทางมากเกินไป”
“ท่านพี่ดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ”
เขาเลิกกอดลู่ชิงถาน ก่อนเดินเข้าไปกอดไป๋จิ้งเหวินกับลู่เหยียนหนิงเอาไว้ครู่หนึ่ง
ท่านแม่ทั้งสองกอดเขาตอบ ก่อนกล่าวพร้อมกัน
“ดูแลตัวเองให้ดีนะ รันเอ๋อร์”
“อืม พวกท่านก็เช่นกัน ข้าไปละ”
พรึ่บ!
ยูรันปรากฏตัวขึ้นกลางห้องทำงานของเซียวซินเยวี่ยโดยไม่มีสัญญาณเตือน
เซียวซินเยวี่ยซึ่งกำลังอ่านเอกสารอยู่สะดุ้ง ก่อนเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ
“ศิษย์น้อง เจ้ามาได้อย่างไร?”
“ข้าเพียงแวะมาบอกว่ากำลังจะออกตามหาของบางอย่าง คงไม่อยู่ประมาณสองถึงสามเดือน”
เซียวซินเยวี่ยวางเอกสารลงทันที
“เจ้าจะตามหาสิ่งใดหรือ?”
ยูรันยกมือแตะเปลือกตาของตนเอง
“สิ่งที่เรียกคืนดวงตาให้กลับมาได้”
เซียวซินเยวี่ยเบิกตากว้าง
“จริงหรือ?”
“ใช่แล้ว เพราะแบบนั้นข้าจึงแวะมาบอกพวกเจ้าก่อน”
ยูรันกวาดตามองภายในห้อง
“แล้วเม่ยเหยาไปไหน?”
“นางกำลังประชุมกับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ เรื่องโอสถที่เจ้าหลอมออกมานั่นแหละ”
“อ๋อ เช่นนั้นก็ไม่สำคัญ”
ยูรันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ข้ามาเพื่อบอกเรื่องนี้เท่านั้น ส่วนงานประลองร่วมสำนัก ข้าอาจกลับมาไม่ทัน เพราะการเดินทางครั้งนี้คงใช้เวลาประมาณสองถึงสามเดือน”
เซียวซินเยวี่ยเดินเข้ามากอดเขาเอาไว้
“อืม...”
ยูรันลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ
“เช่นนั้นข้าไปแล้วนะ”
“เดี๋ยวก่อน”
เซียวซินเยวี่ยเงยหน้าขึ้น ก่อนเขย่งปลายเท้าจูบเขาเบา ๆ
“เดินทางปลอดภัย อย่าได้รับบาดเจ็บกลับมาล่ะ”
“เข้าใจแล้ว”
พรึ่บ!
ร่างของยูรันหายวับไปจากอ้อมแขนของนางทันที
เหนือท้องฟ้าแห่งหนึ่ง
ยูรันลอยอยู่กลางอากาศ
“เฮ้อ ทวีปนี้ดันกว้างใหญ่เสียด้วยสิ แล้วข้าจะเริ่มหาจากที่ใดกัน?”
เขาหันมองทั้งสี่ทิศ
“เหนือ ใต้ ออก ตก...”
ยูรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางทิศเหนืออย่างเด็ดขาด
“อืม ข้าชอบทิศเหนือ เช่นนั้นเริ่มจากทิศเหนือแล้วกัน”
เขาพยายามนึกถึงชื่อของสิ่งที่กำลังส่งเสียงเรียกหา
“รู้สึกว่าจะชื่อเนตรนำวิถี? เนตรวิถีเต๋า? หรือเนตรคู่อะไรสักอย่างนี่แหละ”
ยูรันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ช่างเถอะ ชื่ออะไรก็ช่างมัน ตามหาให้เจอก่อนค่อยว่ากัน!”
เขาหันหน้าไปทางทิศเหนือ ก่อนยกมุมปากขึ้น
“เอาละ เริ่มออกเดินทาง!”
พรึ่บ!
ร่างของยูรันพุ่งทะยานออกไป ก่อนหายลับจากขอบฟ้าในพริบตา
กลับมาที่ตำหนักโอสถ
ไม่นานหลังจากยูรันจากไป ซูเม่ยเหยาก็เปิดประตูห้องทำงานเดินเข้ามา
เซียวซินเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมอง
“ท่านอาจารย์กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อืม การประชุมเพิ่งจบ”
“เมื่อครู่นี้ศิษย์น้องแวะมาหาเจ้าค่ะ เขาบอกว่าจะไม่ได้เข้าร่วมงานประลองร่วมสำนัก เพราะต้องออกตามหาของบางอย่างซึ่งสามารถคืนดวงตาให้เขาได้”
ซูเม่ยเหยาชะงักทันที
“อะไรนะ?! แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ไปเรียกข้า?”
เซียวซินเยวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ
“ก็ท่านอาจารย์กำลังประชุมอยู่นี่เจ้าคะ อีกอย่าง ศิษย์น้องอยู่เพียงครู่เดียวแล้วก็ไปทันที”
นางเว้นไปเล็กน้อย ก่อนยกมือแตะริมฝีปากและยิ้มอย่างพึงพอใจ
“แต่อย่างน้อย ก่อนเขาไปข้าก็ได้จูบศิษย์น้องนะเจ้าคะ ฮี่ ๆ”
“……”
สีหน้าของซูเม่ยเหยามืดครึ้มลงทันที
“เจ้านี่กล้าเยาะเย้ยอาจารย์แล้วหรือ?”
