ตอนที่ 247 พี่สาวเพียงนั่งเฝ้าให้เท่านั้นนะ
ภายในห้องพิเศษ
ยูรันเลือกเตียงซึ่งอยู่ใกล้หน้าต่างที่สุด ก่อนทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่สนใจผู้ใด
โม่ชิงเฟิงรีบเดินตามมาหยุดข้างเตียง
“เดี๋ยวก่อนน้องชาย อย่าเพิ่งนอน”
“มีอะไรอีก?”
“เจ้ากับน้องรองไปลงเอยกันได้อย่างไร?”
ยูรันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
“นางชอบข้า ข้าก็ชอบนาง จากนั้นก็ลงเอยกัน ไม่เห็นจะซับซ้อนตรงไหน”
“เป็นไปไม่ได้”
“อะไรเป็นไปไม่ได้?”
“น้องรองน่ะหรือจะยอมรับบุรุษง่าย ๆ? เมื่อก่อนมีคนตามจีบนางตั้งมากมาย แต่นางไม่เคยสนใจผู้ใดเลย”
“อืม แปลว่าข้าดีกว่าคนพวกนั้น”
“……”
โม่ชิงเฟิงก้มมองใบหน้าอันสงบนิ่งของเขา ก่อนมุมปากจะกระตุก
“เจ้าหลงตัวเองเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อใด?”
“เกิดมาก็เป็นแล้ว”
มู่เสวี่ยหนิงซึ่งกำลังจัดที่นอนของตนเองเผลอหลุดหัวเราะออกมา ก่อนรีบยกมือปิดปาก
โม่ชิงเฟิงนั่งลงบนขอบเตียงของยูรัน
“ตอบพี่สาวมาตามตรง น้องรองบังคับเจ้าหรือไม่?”
“นางจะบังคับข้าทำไม?”
“หรือเจ้าใช้วิธีไม่ชอบธรรมกับนาง?”
ยูรันดึงผ้าห่มลงเล็กน้อย ก่อนหันหน้ามาทางศิษย์พี่ใหญ่
“อาเจ๊ ในหัวท่านมีแต่เรื่องอะไร?”
“พี่สาวเพียงเป็นห่วงศิษย์น้องทั้งสองคน”
“สีหน้าท่านไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด”
โม่ชิงเฟิงคลี่พัดออกปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง
“แล้วพวกเจ้าคิดจะแต่งงานกันจริงหรือ?”
“ก็ต้องไม่จริงสิ ข้าแค่กวนประสาทศิษย์พี่เย่เท่านั้นแหละ”
ยูรันพลิกตัวนอนตะแคงอย่างเกียจคร้าน
“คราวก่อนข้าพูดเรื่องนี้แล้วเขาถึงกับกระอักเลือด รอบนี้เหมือนจะเริ่มมีภูมิต้านทานขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ไม่กระอักเลือดแล้ว”
โม่ชิงเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหุบพัดดังฉับ
“หมายความว่าเรื่องที่น้องรองเป็นภรรยาของเจ้า也是เรื่องโกหกด้วย?”
“อันนั้นเรื่องจริง”
“แล้วเหตุใดเรื่องแต่งงานจึงไม่จริง?”
“เป็นภรรยาก็ส่วนเป็นภรรยา เรื่องแต่งงานก็ส่วนแต่งงาน พวกเรายังไม่เคยคุยเรื่องพิธีกันเสียหน่อย”
“เช่นนั้นเจ้าก็เอาชื่อนางไปยั่วโมโหศิษย์พี่เย่ตามใจชอบ?”
“อืม ใช้ได้ผลดีมาก”
มู่เสวี่ยหนิงซึ่งกำลังนั่งฟังอยู่บนเตียงอีกฝั่งถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ศิษย์พี่เย่ผู้นั้น...ชอบศิษย์พี่รองของคุณชายหรือเจ้าคะ?”
โม่ชิงเฟิงแค่นเสียง
“มันไม่ได้ชอบน้องรองเพียงคนเดียวหรอก”
“หืม?”
“สตรีบนยอดเขาจันทราแทบทุกคนล้วนเคยถูกมันหมายตา”
มู่เสวี่ยหนิงกอดผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“เช่นนั้นเขาก็เป็นคนอันตรายมากเลยนะเจ้าคะ”
ยูรันหันไปทางโม่ชิงเฟิง
“ดูเหมือนอาเจ๊จะเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ชอบเขานะ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าศิษย์พี่เย่เป็นคนเช่นนั้น?”
โม่ชิงเฟิงแค่นเสียงเบา ๆ
“หึ เพียงมองแววตาก็รู้แล้ว ปากของเขาอ่อนหวานก็จริง แต่ดวงตากลับแสดงความต้องการออกมาชัดเจนถึงเพียงนั้น”
“คนอื่นถูกคำพูดหลอกจนมองไม่เห็น แต่ข้าไม่ใช่”
นางขยับเข้ามาใกล้เตียงของยูรันอีกเล็กน้อย
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง สรุปแล้วเจ้าลงเอยกับน้องรองได้อย่างไร?”
ยูรันถอนหายใจ
“ข้าจะเล่าอย่างสั้น ๆ นะ”
“ข้าไปช่วยศิษย์พี่รองเอาไว้ จากนั้นท่านยายของนางซึ่งใกล้สิ้นอายุขัยเห็นข้าแล้วเกิดชอบใจ จึงฝากฝังให้ข้าแต่งงานกับศิษย์พี่รองให้ได้”
“ท่านยายยังบอกด้วยว่า หากข้าไม่ทำตาม นางจะคลานออกมาจากหลุมศพเพื่อตามหลอกหลอนข้า”
“พอคิดแล้วก็รู้สึกเสียววูบวาบไปทั้งตัว ข้าเลยต้องตอบตกลง”
โม่ชิงเฟิงอ้าปากค้าง
“เดี๋ยวก่อน ยายของน้องรองกล่าวเช่นนั้นจริงหรือ?”
“อืม ประมาณนั้น”
“คำว่าประมาณนั้นของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าเรื่องจริงอาจไม่เหมือนที่เล่าเลยสักนิด”
ยูรันไม่สนใจคำทักท้วงและเล่าต่อ
“ส่วนเรื่องที่ท่านยายเกือบตายก็เป็นฝีมือศิษย์พี่เย่นั่นแหละ เขาร่วมมือกับหลายตระกูลในเมืองเพื่อเล่นงานตระกูลไป๋กับตระกูลลู่”
“ข้าจึงระเบิดโกดังสินค้าของทุกตระกูลที่ร่วมมือกับเขาทิ้งทั้งหมด”
มู่เสวี่ยหนิงกะพริบตาปริบ ๆ
“ระเบิด...ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ?”
“อืม พอไม่มีสินค้ากับเงินทุนหมุนเวียน ตระกูลเหล่านั้นก็ล้มละลาย ตระกูลไป๋กับตระกูลลู่จึงถือโอกาสเก็บกิจการและทรัพย์สินทั้งหมดไป”
ยูรันยกมือขึ้นเล็กน้อย
“มีเพียงเท่านี้แหละ”
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
โม่ชิงเฟิงยกมือขึ้นนวดขมับ
“นี่คือเรื่องราวแบบสั้น ๆ ของเจ้าหรือ?”
“อืม ตัดรายละเอียดออกไปเยอะแล้ว”
“แล้วตรงไหนคือช่วงที่เจ้ากับน้องรองรักกัน?”
“ไม่รู้สิ ข้าไม่ได้สังเกต พอรู้ตัวอีกทีนางก็กลายเป็นภรรยาข้าไปแล้ว”
มู่เสวี่ยหนิงพึมพำออกมาเบา ๆ
“ช่วยคนใกล้ตาย ระเบิดโกดัง ทำลายหลายตระกูล แล้วก็ได้ภรรยา...”
“เหตุใดเรื่องรักของคุณชายจึงฟังดูเหมือนสงครามระหว่างตระกูลมากกว่าเรื่องรักกันเจ้าคะ?”
ยูรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“อืม เพราะระหว่างนั้นมันมีสงครามจริง ๆ ละมั้ง”
ยูรันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
“ช่างเถอะ ข้านอนแล้ว”
โม่ชิงเฟิงรีบถาม
“เดี๋ยวก่อน เจ้าหลับหนีเช่นนี้เลยหรือ? พี่สาวยังถามไม่จบ!”
“พรุ่งนี้ค่อยถาม”
“แต่พรุ่งนี้พวกเราต้องออกเดินทางแต่เช้าไม่ใช่หรือ?”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องถาม”
ยูรันพลิกตัวหันหลังให้นาง เพียงไม่กี่อึดใจ ลมหายใจก็กลับมาสม่ำเสมอราวกับหลับไปแล้วจริง ๆ
โม่ชิงเฟิงถอนหายใจ ก่อนเดินกลับไปยังเตียงของตนเอง
“ศิษย์น้องอะไรกัน ปล่อยให้พี่สาวค้างคาใจแล้วหนีไปนอนหน้าตาเฉย”
เช้าวันต่อมา
ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ยูรันก็ปลุกหญิงสาวทั้งสองให้เตรียมออกเดินทาง
โม่ชิงเฟิงเดินลงมาจากโรงเตี๊ยมด้วยสีหน้าง่วงงุน
“เหตุใดต้องรีบออกมาตั้งแต่เช้าด้วย?”
“ข้าไม่อยากให้หลานอิงตามมาทัน”
ยูรันหันไปทางมู่เสวี่ยหนิง
“จากเมืองนี้ไปถึงภูผาเพลิงครามอีกไกลเท่าไร?”
“ประมาณสามร้อยลี้เจ้าค่ะ หากใช้เรือเหาะน่าจะ—”
“ไม่ต้อง เสียเวลา”
มู่เสวี่ยหนิงชะงัก ก่อนสีหน้าจะซีดลงเมื่อนึกได้ว่ายูรันกำลังจะทำอะไร
“คุณชาย พวกเราค่อย ๆ เดินทางไม่ได้หรือเจ้าคะ?”
“ไม่ได้ ข้าเสียเวลาอยู่ตามเมืองต่าง ๆ มาหลายวันแล้ว”
ยูรันย่อตัวลงเล็กน้อย
“ขึ้นมา”
โม่ชิงเฟิงถอยหลังไปครึ่งก้าว
“พี่สาวคิดว่าใช้เรือเหาะก็ดีนะ อย่างน้อยยังได้ชมทิวทัศน์ระหว่างทาง”
“เมื่อวานใครหัวเราะข้าว่ามีวิชาตัวเบาอยู่แล้วกลับคิดใช้เรือเหาะ?”
“เมื่อวานคือเมื่อวาน วันนี้พี่สาวเปลี่ยนใจแล้ว”
“สายไป”
ยูรันคว้าเอวหญิงสาวทั้งสอง ก่อนพุ่งออกไปจากหน้าโรงเตี๊ยมทันที
พรึ่บ!
แรงลมมหาศาลระเบิดออกจนฝุ่นบนถนนฟุ้งกระจาย ร่างของทั้งสามหายลับไปจากเมืองในพริบตา
“ช้าลงหน่อยยยยย!”
“คุณชาย! ข้าหายใจไม่ออกเจ้าค่ะ!”
“อดทนหน่อย อีกไม่นานก็ถึงแล้ว!”
เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ทั้งสามก็มาหยุดอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่ง
เบื้องหน้าคือเทือกเขาสีดำทอดยาวสุดสายตา ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันหนาทึบ ส่วนยอดภูเขาไฟที่อยู่ไกลออกไปกำลังพ่นเปลวเพลิงสีครามขึ้นสู่ฟ้าเป็นระยะ
อากาศบริเวณนี้ร้อนระอุจนพื้นดินแตกระแหง พลังธาตุไฟหนาแน่นผิดธรรมชาติ แม้ยืนอยู่ห่างหลายสิบลี้ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนซึ่งพัดมากระทบร่างกาย
ยูรันวางหญิงสาวทั้งสองลง
“ถึงแล้ว ภูผาเพลิงคราม”
ด้านหลังของเขา โม่ชิงเฟิงกับมู่เสวี่ยหนิงรีบพุ่งไปเกาะต้นไม้ต้นเดียวกัน
“แหวะ!”
“แหวะ!”
ยูรันส่ายหน้าอย่างผิดหวัง
“เฮ้อ ตั้งหลายรอบแล้วยังไม่ชินอีก แย่ ๆๆๆ”
โม่ชิงเฟิงหันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าซีดเผือด
“เรื่องเช่นนี้มันชินกันได้ด้วยหรือ?!”
“ได้สิ พวกท่านต้องฝึกให้มากกว่านี้”
โม่ชิงเฟิงสูดหายใจลึก ก่อนกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้
“น้องชาย เจ้าลองให้ผู้อื่นจับแบกแล้วพุ่งด้วยความเร็วเช่นนั้นบ้างดีหรือไม่?”
ยูรันเอียงศีรษะอย่างประหลาดใจ
“อาเจ๊ ท่านหวังให้ข้าอาเจียนหรือ? นี่กำลังฝันอยู่หรืออย่างไร?”
“ข้าเป็นคนคิดค้นวิชานี้ขึ้นมาเอง จะอาเจียนได้อย่างไร?”
“เกี่ยวอะไรกับการที่เจ้าเป็นคนคิดค้นด้วย?”
“ก็ข้าย่อมรู้จังหวะการเคลื่อนพลังทั้งหมด ต่อให้มีคนแบกข้าแล้วใช้วิชาเดียวกัน ข้าก็ไม่อาเจียน”
ยูรันส่ายหน้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“คิดจะเห็นข้าอาเจียนทั้งที อย่างน้อยก็ควรคิดวิธีที่เป็นไปได้กว่านี้นะอาเจ๊”
โม่ชิงเฟิงกำพัดในมือแน่น
[ใจเย็นไว้ เขาเป็นศิษย์น้อง...]
[เป็นศิษย์น้องที่น่าตีอย่างยิ่ง!]
ยูรันหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินนำไปทางภูผาเพลิงคราม
“ไปกันเถอะ”
ทั้งสามเดินทางมาถึงบริเวณเชิงภูผาเพลิงครามในเวลาต่อมา
ยูรันกวาดจิตสัมผัสไปรอบบริเวณ ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“อืม ยังไม่มีผู้ใดมาถึง”
“เช่นนั้นตั้งค่ายทำอาหารก่อนดีกว่า”
โม่ชิงเฟิงชะงัก
“พวกเราเพิ่งมาถึงภูเขาไฟซึ่งอาจมีของวิเศษซ่อนอยู่ แต่สิ่งแรกที่เจ้าคิดจะทำคือทำอาหารหรือ?”
“ใช่ จะรีบทำไม”
ยูรันเลือกพื้นที่ราบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากธารลาวา ก่อนนำโต๊ะ เก้าอี้ เตา และวัตถุดิบจำนวนมากออกมาจากช่องเก็บของ
มู่เสวี่ยหนิงมองไปรอบด้านอย่างกังวล
“คุณชาย ตั้งค่ายใกล้ภูเขาไฟเช่นนี้จะปลอดภัยหรือเจ้าคะ?”
“ปลอดภัยสิ หากลาวาไหลมาทางนี้ก็ค่อยย้ายโต๊ะ”
“ข้าหมายถึงพวกเราต่างหากเจ้าค่ะ”
“อ๋อ พวกเจ้าก็ย้ายตามโต๊ะมาสิ”
ไม่นาน กลิ่นหอมของอาหารก็เริ่มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นเนื้อย่างผสมเครื่องเทศตัดกับกลิ่นกำมะถันของภูเขาไฟอย่างประหลาด
โม่ชิงเฟิงนั่งลงข้างโต๊ะโดยไม่ต้องให้ผู้ใดเชิญ
“พี่สาวเพียงนั่งเฝ้าให้เท่านั้นนะ”
มู่เสวี่ยหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนั่งลงอีกฝั่งพร้อมนำชามของตนเองออกมาเงียบ ๆ
ยูรันมองหญิงสาวทั้งสอง ก่อนถอนหายใจ
