ตอนเผยแพร่
อ่านนิยาย
ตอนที่ 304 อีกนิดเดียวข้าก็จะหลอกให้พวกเจ้าโหวตข้าได้แล้ว
คืนที่สอง
ประตูบ้านทั้งสิบสามหลังปิดลงพร้อมกัน
ภายในบ้านของตน โม่ชิงเฟิงมองรายชื่อผู้เล่น ก่อนเลือกหลัวจินเยว่โดยไม่ลังเล
“น้องหกเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้หยั่งรู้ หมาป่าต้องเลือกนางแน่”
“คืนนี้พี่สาวจะปกป้องเจ้าเอง!”
อีกด้านหนึ่ง ซูเม่ยเหยากับเซียวซินเยวี่ยถูกเรียกมายังห้องประชุมหมาป่า
ซูเม่ยเหยากล่าวทันที
“ต้องฆ่าจินเยว่ นางตรวจพบพวกเราสองคนแล้ว หากปล่อยไว้ คืนต่อไปอาจพบอีกคน”
เซียวซินเยวี่ยเองก็ไม่คิดคัดค้าน
แม้นางจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายคู่รักแล้ว แต่หากผู้หยั่งรู้ตรวจพบนาง ลู่ชิงถานย่อมตกอยู่ในอันตรายไปด้วย
“ข้าเห็นด้วย ฆ่านาง”
เป้าหมายของหมาป่าคือ หลัวจินเยว่
จากนั้นหลัวจินเยว่ก็ถูกเรียกออกมาใช้ความสามารถ
นางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวัน ก่อนเลือกซูเม่ยเหยา
“นางคัดค้านข้าและโหวตช่วยพี่หญิง ทั้งยังถูกพี่รองกล่าวหาว่าเป็นหมาป่า...”
“ข้าขอตรวจสอบผู้อาวุโสซู”
แสงจากกระจกส่องลงบนรายชื่อ ก่อนแสดงผลออกมา
เป็นหมาป่า
หลัวจินเยว่เบิกตากว้าง
“ถูกจริง ๆ ด้วย!”
คนสุดท้ายซึ่งถูกเรียกออกมาคือหลานชิงอวี้
กระจกแสดงให้เห็นว่าหลัวจินเยว่กำลังตกเป็นเป้าหมายของหมาป่า แต่ยาช่วยชีวิตของนางถูกใช้ไปตั้งแต่คืนแรกแล้ว
หลานชิงอวี้กำขวดยาพิษแน่น
“จะวางยาผู้ใดโดยไม่มีข้อมูลก็เสี่ยงเกินไป...คืนนี้ข้าไม่ใช้”
ทันทีที่กรงเล็บของหมาป่ากำลังจะฉีกร่างหลัวจินเยว่ ม่านพลังจากทหารยามก็ปรากฏขึ้นขวางเอาไว้
การสังหารล้มเหลวอีกครั้ง
วันที่สอง
รุ่งเช้า ผู้เล่นทั้งสิบสามคนถูกเรียกมารวมตัวกลางหมู่บ้าน
ยูรันประกาศผลด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อคืนนี้ไม่มีผู้เสียชีวิต”
เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง
หนานอวี้กวาดตามองทุกคน
“สองคืนแล้วนะ! ทหารยามกับแม่มดของพวกเราทำงานดีเกินไปหรือไม่?”
โม่ชิงเฟิงยกมุมปากอย่างภาคภูมิใจ แต่คราวนี้นางจำได้ทันและไม่พูดอะไรออกมา
หลัวจินเยว่ลุกขึ้น
“เมื่อคืนข้าตรวจสอบผู้อาวุโสซู”
นางชี้ตรงไปยังซูเม่ยเหยา
“ผลออกมาว่านางเป็นหมาป่า”
ทุกสายตาหันไปทางซูเม่ยเหยาทันที
ไป๋หลิงยกมือขึ้น
“ข้าบอกเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
เซี่ยเยว่หลีเหลือบมองนาง
“แต่ท่านก็ยังน่าสงสัยอยู่ดี”
“เช่นนั้นโหวตข้าสิ”
“ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งไม่อยากโหวต!”
ไป๋หลิงหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจ
ซูเม่ยเหยายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย
“อย่าเพิ่งหลงเชื่อนาง เพียงเพราะเมื่อวานจินหยางเป็นหมาป่า ไม่ได้หมายความว่าจินเยว่จะเป็นผู้หยั่งรู้จริง”
หลิงเยวี่ยถามขึ้น
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“หมาป่าอาจเสียสละพวกเดียวกันหนึ่งคนเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ จินเยว่กล่าวหาจินหยางก่อน จากนั้นใช้บทบาทซึ่งเปิดเผยแล้วเป็นเครื่องยืนยันตนเอง”
ซูเม่ยเหยามองหลัวจินเยว่
“เมื่อคืนพวกหมาป่าอาจจงใจไม่ฆ่าใคร เพื่อให้นางกล่าวหาข้าต่อในวันนี้”
หลัวจินเยว่ตอบทันที
“ถ้าข้าเป็นหมาป่า เหตุใดต้องฆ่าพวกเดียวกันตั้งแต่วันแรก?”
“เพื่อให้ตนเองอยู่รอดจนถึงท้ายเกม”
“แล้วเหตุใดพี่หญิงถึงโหวตข้า ผู้อาวุโสซูเองก็โหวตข้า หากพวกเราเป็นหมาป่าด้วยกัน เหตุใดทุกคนต้องรุมเล่นละครซับซ้อนถึงเพียงนั้น?”
ซูเม่ยเหยาเงียบไปชั่วขณะ
หลิงเยวี่ยกล่าวสรุป
“เมื่อวานจินเยว่กล่าวหาหมาป่าได้ถูกต้อง ส่วนซูเม่ยเหยาออกหน้าปกป้องจินหยางและโหวตจินเยว่”
“วันนี้จินเยว่ตรวจพบนางอีกคน”
“ข้าจะโหวตซูเม่ยเหยา”
คนอื่นเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย
ซูเม่ยเหยาเหลือบมองเซียวซินเยวี่ย นางรู้ทันทีว่าสถานการณ์ครั้งนี้ยากจะพลิกกลับ
เมื่อหมดเวลา ยูรันจึงเปิดการลงคะแนน
ซูเม่ยเหยา เก้าคะแนน
ผู้ลงคะแนน ได้แก่ หลิงเยวี่ย หลัวจินเยว่ หนานอวี้ หลานชิงอวี้ โม่ชิงเฟิง มู่เสวี่ยหนิง ลู่เหยียนหนิง ไป๋จิ้งเหวิน และไป๋หลิง
หลัวจินเยว่ สองคะแนน
ผู้ลงคะแนน ได้แก่ ซูเม่ยเหยาและเซียวซินเยวี่ย
ไป๋หลิง สองคะแนน
ผู้ลงคะแนน ได้แก่ เซี่ยเยว่หลีและลู่ชิงถาน
ซูเม่ยเหยาถูกโซ่สีเงินพันธนาการ ก่อนส่งขึ้นแท่นประหาร
ก่อนร่างจะสลายหายไป นางหันมาถามไป๋หลิง
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นหมาป่า?”
ไป๋หลิงตอบด้วยสีหน้าเฉยชา
“เดาเอา”
“……”
แสงจากกระจกกลืนกินร่างซูเม่ยเหยา ก่อนป้ายบทบาทจะปรากฏขึ้น
มนุษย์หมาป่า
เสียงเฮดังขึ้นทั่วลาน
หลัวจินเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากตรวจพบหมาป่าถูกต้องสองคืนติดต่อกัน แทบไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวนางอีกแล้ว
ส่วนไป๋หลิงกลับกำลังหงุดหงิด
[ข้าก็กล่าวหาถูกเหมือนกัน เหตุใดพวกนางถึงไม่ยอมโหวตข้า?]
เซียวซินเยวี่ยมองป้ายบทบาทของซูเม่ยเหยาสลายหายไป
[ตอนนี้เหลือข้าคนเดียวแล้ว]
นางเหลือบมองลู่ชิงถาน เส้นด้ายสีแดงซึ่งมีเพียงทั้งสองมองเห็นยังคงเชื่อมโยงถึงกัน
[ไม่สิ ข้ายังมีนาง]
ยูรันปรบมือเรียกความสนใจ
“หมาป่าถูกกำจัดไปแล้วสองตัว แต่เกมยังไม่จบ”
ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านค่อย ๆ มืดลงอีกครั้ง
“ผู้เล่นสิบสองคนที่เหลือ กลับเข้าบ้าน”
“คืนที่สามเริ่มได้”
คืนที่สาม
หลังประตูบ้านปิดลง โม่ชิงเฟิงก็ถูกเรียกออกมาเป็นคนแรก
นางต้องการปกป้องหลัวจินเยว่อีกครั้ง แต่กระจกไม่อนุญาตให้เลือกคนเดิมสองคืนติดต่อกัน
“จิ๊ เช่นนั้นข้าปกป้องอาจารย์แล้วกัน คืนแรกพวกมันก็เคยเลือกนาง”
อีกด้านหนึ่ง เซียวซินเยวี่ยปรากฏตัวอยู่ภายในห้องประชุมหมาป่าเพียงลำพัง
[จินเยว่ตรวจพบหมาป่าติดต่อกันสองคืน หากคืนนี้นางตรวจข้า ทุกอย่างจบแน่]
“ข้าเลือกสังหารหลัวจินเยว่”
ขณะเดียวกัน หลัวจินเยว่กำลังพิจารณารายชื่อผู้เล่น
“คนที่โหวตข้าตลอดสองวันที่ผ่านมา มีจินหยาง เม่ยเหยา และซินเยวี่ย”
“สองคนแรกเป็นหมาป่า เช่นนั้นคนสุดท้าย...”
นางเลือกตรวจสอบเซียวซินเยวี่ย
เป็นหมาป่า
“เจอตัวแล้ว!”
แต่นางยังไม่ทันได้นำข้อมูลนี้ไปบอกผู้ใด กรงเล็บของลูกหมาป่าก็ฉีกร่างจำลองจนสลายหายไป
หลานชิงอวี้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ทว่ายาช่วยชีวิตของนางหมดไปแล้ว แม้จะยังมียาพิษ แต่นางไม่มีข้อมูลเพียงพอจะเลือกเป้าหมาย
สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่ใช้ยา
วันที่สาม
เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน ยูรันก็ประกาศรายชื่อผู้เสียชีวิต
“เมื่อคืน หลัวจินเยว่ถูกสังหาร”
ป้ายบทบาทปรากฏขึ้นเหนือร่างของนาง
ผู้หยั่งรู้
บรรยากาศทั่วทั้งลานพลันหนักอึ้ง
หลิงเยวี่ยกวาดตามองผู้เล่นที่เหลือ ก่อนกล่าวขึ้น
“สองวันที่ผ่านมา คนซึ่งโหวตจินเยว่เหมือนกันทุกครั้งมีสามคน”
“จินหยาง ซูเม่ยเหยา และซินเยวี่ย”
ทุกสายตาหันไปทางเซียวซินเยวี่ยทันที
เซียวซินเยวี่ยยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย
“ข้าเพียงตัดสินใจผิดตามข้อมูลที่มี คะแนนโหวตไม่อาจใช้ยืนยันว่าข้าเป็นหมาป่าได้”
นางเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวต่อ
“อีกอย่าง ข้าคือช่างฟอกหนัง หากพวกท่านโหวตข้า เกมจะจบและข้าจะชนะทันที”
ไป๋หลิงลุกพรวด
“โกหก!”
“เหตุใดพี่รองจึงมั่นใจนัก?”
“เพราะข้าต่างหากคือช่างฟอกหนัง!”
ทุกคนหันมามองไป๋หลิง
นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกางแขนออก
“เอาละ ในเมื่อรู้แล้วก็โหวตข้าเสีย”
หนานอวี้กุมหน้าผาก
“ไม่มีใครโหวตเจ้าหรอก!”
ลู่ชิงถานรีบออกหน้าปกป้องเซียวซินเยวี่ย
“ต่อให้ซินเยวี่ยโหวตผิดสองครั้งก็ไม่ได้หมายความว่านางเป็นหมาป่า ไป๋หลิงโกหกเรื่องบทบาทมาตั้งแต่วันแรก นางน่าสงสัยกว่ามาก!”
ลู่เหยียนหนิงมองทั้งสองสลับกัน ก่อนถอนหายใจ
“ข้ามีเรื่องต้องบอก”
“คืนแรกข้าได้รับบทคิวปิด และคนที่ข้าเลือกเป็นคู่รักก็คือซินเยวี่ยกับชิงถาน”
สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปพร้อมกัน
ลู่เหยียนหนิงกล่าวต่อ
“ข้าไม่รู้บทบาทของพวกนาง แต่หากซินเยวี่ยเป็นหมาป่าจริง ทั้งสองย่อมกลายเป็นฝ่ายที่สาม”
หลักฐานทั้งหมดเริ่มเชื่อมโยงเข้าหากัน
เมื่อหมดเวลา ยูรันจึงเปิดการลงคะแนน
เซียวซินเยวี่ย เจ็ดคะแนน
ผู้ลงคะแนน ได้แก่ หลิงเยวี่ย หนานอวี้ หลานชิงอวี้ โม่ชิงเฟิง มู่เสวี่ยหนิง ลู่เหยียนหนิง และไป๋จิ้งเหวิน
ไป๋หลิง สี่คะแนน
ผู้ลงคะแนน ได้แก่ ไป๋หลิง เซียวซินเยวี่ย เซี่ยเยว่หลี และลู่ชิงถาน
เซียวซินเยวี่ยถูกส่งขึ้นแท่นประหาร ก่อนป้ายบทบาทจะเปิดเผย
ลูกหมาป่า
ทันใดนั้น เส้นด้ายสีแดงก็ปรากฏขึ้นระหว่างนางกับลู่ชิงถาน
เมื่อเซียวซินเยวี่ยสลายหายไป เส้นด้ายพลันขาดสะบั้น ลู่ชิงถานยกมือกุมหน้าอก ก่อนร่างจะเริ่มแตกกระจายตามคู่รัก
ป้ายบทบาทของนางปรากฏขึ้น
นายพราน
ปืนยาวกระบอกหนึ่งปรากฏในมือลู่ชิงถาน นางหันไปทางคนซึ่งตนสงสัยมาตลอดสามวัน
“ก่อนตาย ข้าขอจัดการคนโกหกที่สุดก่อน!”
ปัง!
กระสุนพุ่งเข้าใส่ไป๋หลิง ร่างของนางสลายหายไปทันที ก่อนป้ายบทบาทใบสุดท้ายจะปรากฏขึ้น
ช่างฟอกหนัง
ไป๋หลิงปรากฏตัวในพื้นที่ผู้ชม ก่อนกำหมัดแน่น
“ข้าต้องถูกลงคะแนนประหารถึงจะชนะ! เหตุใดต้องยิงข้าด้วย!”
กระจกตรวจสอบผลของลูกหมาป่า แต่เมื่อไม่มีหมาป่าเหลืออยู่ ความสามารถสังหารสองคนในคืนถัดไปจึงไม่ทำงาน
เสียงของยูรันดังขึ้นทั่วโลกกระจก
“สมาชิกฝ่ายหมาป่าถูกกำจัดหมด คู่รักฝ่ายที่สามเองก็เสียชีวิตแล้ว”
“เกมจบ ฝ่ายชาวบ้านชนะ!”
แสงสีเงินกลืนกินหมู่บ้าน ก่อนทุกคนกลับมายังห้องพักตามเดิม
หลัวจินเยว่รีบกล่าวขึ้น
“ก่อนตายข้าตรวจพบพี่หญิงซินเยวี่ยแล้วนะ!”
โม่ชิงเฟิงยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
“คืนที่สองพี่สาวเป็นคนปกป้องเจ้าเอง!”
หลานชิงอวี้เองก็ยกมือ
“คืนแรกข้าใช้ยาช่วยท่านอาจารย์เจ้าค่ะ!”
เซียวซินเยวี่ยกับลู่ชิงถานหันไปมองลู่เหยียนหนิงพร้อมกัน
“เหตุใดต้องจับคู่พวกเราด้วย!”
ลู่เหยียนหนิงหัวเราะแห้ง ๆ
“แม่เห็นว่าพวกเจ้าดูเข้ากันดี...”
ส่วนไป๋หลิงยังคงจ้องลู่ชิงถานด้วยสายตาเย็นเยียบ
“อีกนิดเดียวข้าก็จะหลอกให้พวกเจ้าโหวตข้าได้แล้ว”