ตอนที่ 305
ยูรันเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนกวาดตามองสีหน้าหลากหลายของทุกคน
“เป็นอย่างไรบ้าง สนุกไหม?”
เขาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ข้านั่งดูพวกเจ้าหลอกกันเองเฉย ๆ ยังสนุกมากเลย ฮ่า ๆๆๆ!”
หนานอวี้ทุบหมอนดังปุ
“ข้าไม่สนุก! ข้าอยากเป็นหมาป่า แต่กลับได้ชาวบ้านธรรมดาซึ่งไม่มีอะไรให้ทำเลย!”
โม่ชิงเฟิงเชิดหน้าขึ้น
“พี่สาวสนุกมาก โดยเฉพาะตอนปกป้องน้องหกสำเร็จ เห็นหรือไม่ว่าพี่สาวเหมาะกับบทบาทสำคัญเพียงใด”
ไป๋หลิงเหลือบมองนาง
“คืนแรกเจ้าปกป้องตนเอง”
“การรักษาชีวิตทหารยามเอาไว้ก็สำคัญเหมือนกัน!”
หลัวจินหยางหันไปทางน้องสาวฝาแฝด
“จินเยว่ เหตุใดมีคนตั้งสิบสามคน แต่เจ้าดันเลือกตรวจข้าเป็นคนแรก?”
หลัวจินเยว่ตอบอย่างจริงจัง
“เพราะพี่หญิงโกหกไม่เก่งเจ้าค่ะ”
“เจ้ายังไม่ได้เจอข้าก่อนตรวจด้วยซ้ำ!”
“แต่ข้ารู้จักพี่หญิงดีที่สุด”
หลัวจินหยางแทบกระอักเลือด
ซูเม่ยเหยาถอนหายใจ ก่อนหันไปมองไป๋หลิง
“ส่วนเจ้า เพียงต้องการให้คนอื่นประหารตน เหตุใดถึงชี้มาที่ข้าแล้วบอกว่าเป็นหมาป่า?”
“เดาเอา”
“แล้วเหตุใดถึงเดาถูก?”
“โชคดี”
“……”
เซียวซินเยวี่ยยิ้มหวานให้ลู่ชิงถาน
“อย่างน้อยพวกเราก็ได้เป็นคู่รักกันนะ”
ลู่ชิงถานหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนพึมพำ
“แต่พวกเราตายพร้อมกันเลยนะเจ้าคะ...”
“โรแมนติกดีออก”
ลู่เหยียนหนิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“เห็นหรือไม่ว่าแม่จับคู่ได้ดี”
ทั้งสองหันมามองนางพร้อมกัน
“ไม่ดีเลย!”
ไป๋หลิงยังคงไม่เลิกจ้องลู่ชิงถาน
“ส่วนเจ้า เหตุใดก่อนตายต้องยิงข้า?”
“เพราะท่านโกหกมากที่สุดเจ้าค่ะ”
“นั่นคือเป้าหมายของบทข้า!”
หลิงเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวอย่างสงบ
“เกมนี้น่าสนใจจริง ทุกคนถูกตัดพลังจนหมด เหลือเพียงการสังเกตและตัดสินใจ”
นางปรายตามองยูรัน
“แต่คนซึ่งสนุกที่สุดเห็นจะเป็นผู้ดำเนินรายการที่เอาแต่นั่งหัวเราะผู้อื่น”
ยูรันพยักหน้ารับอย่างไม่คิดปฏิเสธ
“ถูกต้อง”
“เพราะฉะนั้นรอบต่อไป ข้าจะยังเป็นผู้ดำเนินรายการเหมือนเดิม”
เสียงคัดค้านดังขึ้นทั่วทั้งห้องทันที
“ไม่ได้!”
ยูรันเลิกคิ้ว
“ทำไมเล่า? ลืมไปแล้วหรือว่าข้าจับโกหกเก่งเพียงใด”
เสียงคัดค้านภายในห้องค่อย ๆ เงียบลง
“คิดดีแล้วหรือว่าจะให้ข้าลงเล่นด้วย? หากข้าเป็นชาวบ้าน พวกหมาป่าคงถูกจับได้ตั้งแต่วันแรก”
เขายักไหล่
“แต่หากข้าเป็นหมาป่า พวกเจ้าก็ไม่มีทางจับข้าได้เหมือนกัน”
“เกมไพ่พวกเจ้ายังแพ้ข้าทุกตา เกมนี้อยากแพ้อีกหรือ?”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
หลัวจินหยางมีสีหน้าลำบากใจ
“ถ้าเขาเข้าร่วมจริง ไม่ว่าฝ่ายใดได้ตัวเขาไปก็คงได้เปรียบมากเกินไป”
หนานอวี้กลับกำหมัดแน่น
“แต่ข้าอยากลองหลอกศิษย์น้องดู!”
ยูรันหันไปมองนาง
“ศิษย์พี่สาม แค่ได้บทชาวบ้านธรรมดายังประกาศอยากฆ่าคนตั้งแต่เกมไม่เริ่ม ใครจะเชื่อคำโกหกของท่าน?”
“อึก...”
ไป๋จิ้งเหวินหัวเราะเบา ๆ
“เช่นนั้นให้รันเอ๋อร์เป็นผู้ดำเนินรายการต่อไปก็ดีแล้ว อย่างน้อยทุกฝ่ายก็ยังมีโอกาสชนะเท่ากัน”
หลิงเยวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย
“เอาตามนั้น”
ยูรันยกมุมปากอย่างพึงพอใจ
“ตัดสินใจถูกต้องแล้ว”
“ข้าจะได้นั่งดูพวกเจ้าฆ่ากันเองอย่างสนุกสนานต่อไป ฮ่า ๆๆๆ!”
