ตอนที่ 350 มาปิดเกมกันดีกว่า
อสูรสุญญตาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“แต่เลิกเสียเวลาคิดเถอะ ต่อให้แกคิดไปทั้งชีวิตก็ไม่มีทางเข้าใจคุณสมบัตินี้หรอก!”
“ฮ่า ๆๆๆๆ!”
ยูรันไม่ตอบโต้ เขาเพียงจ้องการไหลเวียนของพลังภายในร่างอีกฝ่ายอย่างละเอียด
[ต้องทดลองอีกครั้ง]
กระแสสายฟ้าปะทุขึ้นรอบมือขวาของเขา ก่อนถูกบีบอัดจนกลายเป็นหอกแหลมคม
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
“หอกสายฟ้า”
ยูรันพุ่งเข้าประชิด ก่อนแทงหอกสายฟ้าเข้าใส่ท้องด้านขวาของอสูรสุญญตา ตรงตำแหน่งเดียวกับไส้ติ่งของมนุษย์อย่างแม่นยำ
ฉึก!
ตู้ม!
สายฟ้าระเบิดออกจากภายใน ท้องของอสูรสุญญตาถูกเจาะจนเป็นรูขนาดใหญ่ ของเหลวสีม่วงดำไหลทะลักออกมาจากบาดแผล
แต่ในเวลาเดียวกัน ช่องท้องด้านขวาของยูรันกลับระเบิดออกเช่นกัน
ตู้ม!
บาดแผลรูปแบบเดียวกันปรากฏขึ้นบนร่างของทั้งสองฝ่ายแทบไม่ผิดเพี้ยน
“แค่ก!”
ยูรันกระอักเลือด ก่อนยกมือกดบาดแผลของตนเองเอาไว้
อสูรสุญญตาก้มมองรูบนท้อง ก่อนเงยหน้าหัวเราะเยาะ
“ฮ่า ๆๆๆ! แกชอบทดลองนักไม่ใช่หรือ?”
มันกางแขนออกอย่างท้าทาย
“เป็นอย่างไรบ้าง คุณสมบัตินี้โกงมากใช่ไหมเล่า?”
“ต่อให้แกโจมตีข้าได้ แกก็ต้องรับบาดแผลแบบเดียวกัน!”
ยูรันลองกระตุ้นผนึกร้อยชีวิตอีกครั้ง แต่พลังฟื้นฟูกลับไหลออกจากบาดแผลของเขา ผ่านเส้นเชื่อมโยงบางอย่างซึ่งมองไม่เห็น แล้วหายเข้าไปในร่างของอสูรสุญญตา
บาดแผลบนท้องของมันเริ่มสมานตัว
ส่วนบาดแผลของยูรันกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
[ยากแล้วสิ บัดซบเอ๊ย]
[หากเป็นข้าเมื่อก่อน คุณสมบัติระดับนี้ไม่มีทางส่งผลได้ด้วยซ้ำ]
เขาจ้องเส้นทางของพลังซึ่งเชื่อมระหว่างทั้งสองฝ่าย ก่อนขมวดคิ้วแน่น
[แต่มันคืออะไรกันแน่?]
อสูรสุญญตาก้มมองบาดแผลบนท้องของตนเองซึ่งกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ
“ดูสิ แม้แต่บาดแผลของข้ายังฟื้นฟูได้เอง!”
มันเหลือบมองยูรันซึ่งยังคงกุมรูขนาดใหญ่บนช่องท้อง
“ยอดเยี่ยมจริง ๆ คุณสมบัตินี้ไร้เทียมทานโดยแท้!”
“ฮ่า ๆๆๆๆ!”
ยูรันมองบาดแผลของมันซึ่งปิดสนิท ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
[ถ้าเช่นนั้น...]
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
สายฟ้าปะทุขึ้นรอบมือขวาอีกครั้ง ก่อนควบแน่นกลายเป็นหอกสายฟ้ารูปแบบเดียวกับครั้งก่อน
ยูรันพุ่งตรงเข้าหาอสูรสุญญตา โดยเล็งไปยังท้องด้านขวาตำแหน่งเดิมอย่างชัดเจน
อสูรสุญญตาเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆๆๆ! แกบ้าไปแล้วหรือ?”
มันกางแขนออกโดยไม่คิดหลบหลีก
“ต่อให้โจมตีซ้ำอีกกี่ครั้ง ผู้ที่บาดเจ็บก็มีแกด้วยอยู่ดี!”
หอกสายฟ้าใกล้สัมผัสร่างของมันในพริบตา
ทว่าชั่วขณะก่อนปะทะ ยูรันกลับหายวับไปจากสายตาด้วยความเร็วสูงสุด
พรึ่บ!
เขาปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของอสูรสุญญตา ก่อนแทงหอกสายฟ้าออกไปโดยไม่มีช่วงเวลาให้มันตอบสนอง
ฉึก!
หอกสายฟ้าแทงเข้าจากแผ่นหลัง ทะลุออกทางหน้าท้องด้านขวาตรงตำแหน่งเดิมอย่างแม่นยำ
เปรี้ยง!
“อ๊ากกกกกกกก!”
อสูรสุญญตากรีดร้อง ก่อนก้มมองหอกสายฟ้าซึ่งทะลุออกมาจากท้องของตนเอง
แต่คราวนี้ บนร่างของยูรันกลับไม่มีบาดแผลใหม่ปรากฏขึ้นแม้แต่น้อย
ยูรันมองร่างของตน ก่อนยิ้มกว้าง
[เจอแล้ว]
อสูรสุญญตารีบกระชากตัวออกจากหอกสายฟ้า ก่อนพุ่งถอยห่างไปหลายร้อยจั้ง
ของเหลวสีม่วงดำไหลออกจากบาดแผลตรงช่องท้องอย่างต่อเนื่อง คราวนี้รูขนาดใหญ่กลับไม่ยอมสมานตัวเหมือนก่อน
มันยกมือชี้ยูรัน นิ้วมือสั่นระริก
“แก...แก...แก!”
ยูรันสลายหอกสายฟ้าในมือ ก่อนมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเยาะ
“โอ้โห ไร้เทียมทานเสียจริง”
เขาชี้ไปยังบาดแผลบนท้องของมัน
“แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คุยเอาไว้นะ”
ยูรันเอียงคอ
“แกว่ายังไงเล่า?”
“ว้ากกกกกกกกก!”
อสูรสุญญตาคำรามอย่างเสียสติ ก่อนระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
กลุ่มควันสีม่วงดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ปีกทั้งสองกางออกจนบดบังแสงจันทร์ จากนั้นมันก็พุ่งเข้าใส่ยูรันอย่างบ้าคลั่ง
หมัด กรงเล็บ ปีก และคลื่นพลังถาโถมเข้ามาโดยไร้แบบแผน
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ยูรันหลบการโจมตีไปทีละก้าว แม้แขนซ้ายจะขาดและช่องท้องยังมีบาดแผลขนาดใหญ่ แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับไม่เสียจังหวะแม้แต่น้อย
“ฮ่า ๆๆๆ!”
เขาหมุนตัวหลบกรงเล็บ ก่อนเหยียบแขนของอีกฝ่ายแล้วกระโดดข้ามศีรษะไป
“ดูสิ เพียงถูกโจมตีเข้าเต็ม ๆ ครั้งเดียวก็เสียสติไปเสียแล้ว”
ยูรันลงมายืนด้านหลังมันอย่างมั่นคง
“น่าสมเพชจริง ๆ”
อสูรสุญญตาหันกลับมา ก่อนคำรามจนทั่วทั้งเขตแดนสั่นสะเทือน
“ข้าจะฆ่าแก!”
ยูรันยกมือขึ้นกวักเรียก
“เข้ามาสิ เจ้าทหารเลวไร้ชื่อ”
ยูรันยกมือขวาขึ้น
กระแสพลังถูกบีบอัดและหมุนด้วยความเร็วสูง จนกลายเป็นทรงกลมสีฟ้าสว่างซึ่งส่งเสียงคำรามอยู่ภายใน
“กระสุนวงจักร”
ยูรันพุ่งตรงเข้าใส่อสูรสุญญตาจากด้านหน้า
อีกฝ่ายหยุดอาละวาดทันที ก่อนจับจ้องการเคลื่อนไหวของเขาทุกส่วน
[มาสิ ราชา]
[ข้ารู้ลูกไม้ของแกแล้ว ชั่วพริบตาก่อนโจมตี แกต้องอ้อมไปด้านหลังข้าเหมือนครั้งก่อนแน่นอน]
[ทันทีที่แกหายไป ข้าจะหมุนตัวตาม แล้วยื่นกะโหลกให้แกบดให้แหลกไปพร้อมกันเลย!]
ยูรันเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ กระสุนวงจักรในมือกำลังจะสัมผัสช่องท้องของมัน
อสูรสุญญตาเห็นยูรันขยับไหล่เพียงเล็กน้อยก็ตัดสินใจทันที
[ตอนนี้แหละ!]
พรึ่บ!
มันหมุนตัวกลับหลัง พร้อมเตรียมยื่นศีรษะเข้าใส่ตำแหน่งซึ่งคิดว่ายูรันจะปรากฏตัว
ทว่าด้านหลังกลับไม่มีผู้ใดอยู่เลย
“เอ๊ะ?”
เสียงของยูรันดังขึ้นจากตำแหน่งเดิม
“โอ้โห ดูเหมือนแกคิดว่าข้าจะอ้อมไปด้านหลังสินะ”
อสูรสุญญตาค่อย ๆ หันส่วนหัวกลับมา
ยูรันยังคงยืนอยู่ด้านหน้าโดยไม่ได้เคลื่อนย้ายไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว
“แต่แกกลับหันหลังให้ข้าเสียอย่างนั้น”
เขากดกระสุนวงจักรลงกลางแผ่นหลังของมันเต็มกำลัง
ตึงงงงงง!
พลังหมุนมหาศาลเจาะทะลวงเปลือกสีดำเหลือบม่วง ก่อนระเบิดออกจากภายใน
ตู้มมมม!
ร่างของอสูรสุญญตาหมุนคว้างแล้วกระเด็นออกไป กระแทกผ่านซากอาคารหลายหลังติดต่อกัน
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”
บาดแผลขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางแผ่นหลัง ขณะที่ร่างของยูรันกลับไม่ได้รับความเสียหายเพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย
ยูรันสลายพลังซึ่งเหลืออยู่บนฝ่ามือ ก่อนยิ้มมุมปาก
“ดูเหมือนแกจะไม่ได้ฉลาดอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ”
อสูรสุญญตาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากซากอาคาร บาดแผลกลางแผ่นหลังยังคงหมุนบิดจนเปลือกโดยรอบแตกกระจาย
มันหันหน้ามาทางยูรัน ก่อนตะโกนด้วยความเดือดดาล
“แกรู้ได้อย่างไร?!”
“คุณสมบัตินี้ไม่น่าจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้!”
ยูรันยกมือขึ้นเกาศีรษะ
“คนปกติก็คงไม่รู้หรอก”
เขาชี้ไปยังใบหน้าเรียบสนิทของมัน
“เพราะแกไม่มีดวงตา แต่กลับมองเห็นทุกอย่างได้”
อสูรสุญญตาชะงักไปทันที
ยูรันยิ้มมุมปาก
“ไอ้พวกความสามารถขี้โกงซึ่งทำงานผ่านการมองเห็น ยังไงก็มีเงื่อนไขอยู่ไม่กี่แบบหรอก”
เขายกนิ้วขึ้นนับทีละข้อ
“อย่างเช่น ใช้สายตาผนึกพลังของเป้าหมาย แต่ต้องจ้องอีกฝ่ายเอาไว้ตลอดเวลา”
“หรือใช้สายตาผนึกการเคลื่อนไหว แต่มีผลเฉพาะสิ่งที่อยู่ภายในระยะมองเห็น”
ยูรันยกนิ้วขึ้นอีกนิ้ว
“ไม่ก็ต้องกำหนดเป้าหมายทีละคน เพื่อย้อนหรือแบ่งความเสียหายของตนไปยังเป้าหมายนั้น”
สีหน้าของอสูรสุญญตาค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“ส่วนของแกมีเงื่อนไขเพิ่มขึ้นอีก”
ยูรันชี้ไปยังบาดแผลบนร่างของมัน
“แกจะเลือกเป้าหมายได้ก็ต่อเมื่อได้รับความเสียหายซึ่งรุนแรงพอจะทำให้ตายเท่านั้น”
“หลังจากเลือกแล้ว แกต้องมองเห็นข้า หรืออย่างน้อยต้องหันด้านหน้ามาทางข้า คุณสมบัติจึงจะเชื่อมบาดแผลและช่วงชิงพลังฟื้นฟูของข้าได้”
เขาชี้ไปยังรูบนท้องกับบาดแผลกลางแผ่นหลังของอสูรสุญญตา
“ตอนข้าโจมตีจากด้านหน้า บาดแผลจึงปรากฏขึ้นบนร่างของข้าด้วย”
“แต่เมื่อข้าโจมตีจากด้านหลัง ในขณะที่แกไม่ได้รับรู้ตำแหน่งที่แท้จริงของข้า คุณสมบัติก็ไม่ทำงาน”
อสูรสุญญตากำหมัดแน่น
“เป็นไปไม่ได้...”
“เป็นความสามารถที่โกงจริง ๆ นั่นแหละ”
ยูรันพยักหน้ายอมรับ
“แต่เงื่อนไขเยอะเกินไปหน่อย”
เขากวาดตามองร่างของมันอีกครั้ง
“แถมข้อเสียใหญ่ที่สุดคือ เมื่อเลือกใช้คุณสมบัตินี้ ร่างกายของแกจะไม่สามารถใช้การปรับตัวได้”
“บาดแผลก็ฟื้นฟูเองไม่ได้ ต้องรอข้าใช้พลังรักษา แล้วค่อยขโมยพลังฟื้นฟูผ่านการเชื่อมโยงไปอีกที”
ยูรันส่ายหน้าอย่างดูแคลน
“ปัญญาอ่อนชะมัด”
“รูปแบบเดิมก็ดีอยู่แล้วแท้ ๆ ดันยอมทิ้งการปรับตัวมาเลือกความสามารถซึ่งมีเงื่อนไขเต็มไปหมดแบบนี้”
อสูรสุญญตาคำราม ก่อนพลังสีม่วงดำจะปะทุออกจากร่างอีกครั้ง
ยูรันพูดเสียงเรียบ
“เอาเถอะ มาปิดเกมกันดีกว่า”
