ตอนที่ 390
ยูรันสะบัดมือเบา ๆ
ดาบประกายเหมันต์พลันสลายกลายเป็นลำแสง ก่อนพุ่งกลับเข้าสู่รอยผนึกของไป๋หลิง
วิ้ง!
รอยผนึกส่องสว่างขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนกลับคืนสู่สภาพเดิม
ยูรันหันกลับไปทางเยวียนซิงลู่
“อย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนเจ้าจะคิดว่าข้าพูดเล่น จึงไม่เชื่อว่าวิชาน้ำของข้านั้นสบายจริง ๆ”
เขายกนิ้วขึ้นเล็กน้อย
หยดน้ำจำนวนหนึ่งรวมตัวกันเหนือปลายนิ้ว ก่อนยืดยาวออกจนกลายเป็นเข็มน้ำขนาดเท่ากระบี่ รูปลักษณ์ของมันเรียบง่าย ไม่มีแรงกดดันหรือคลื่นพลังรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย
ยูรันชี้ปลายเข็มน้ำไปทางเยวียนซิงลู่
“ตั้งท่าเสีย”
เยวียนซิงลู่สูดหายใจลึก ก่อนยกกระบี่ขึ้นป้องกันตรงหน้า
ทันใดนั้น หนานอวี้ก็ขมวดคิ้ว ก่อนลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง
“เดี๋ยวก่อน!”
ทุกคนหันมามองนางพร้อมกัน
“แปลก ๆ แล้ว นี่เป็นการประลองไม่ใช่หรือ?”
เยวียนชิงเหยาถามอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วมีตรงไหนแปลกหรือ?”
หนานอวี้ชี้ไปทางยูรัน
“ปกติทุกครั้งที่สามีใช้วิชาในการประลอง เขาจะประกาศชื่อท่าออกมาก่อนเสมอ”
เยวียนชิงเหยามองเข็มน้ำในมือของบุตรชาย ก่อนถามต่อ
“แล้วหากเขาไม่ประกาศชื่อท่าเล่า?”
ไป๋หลิงหันขวับไปมองนาง ก่อนตอบทันที
“ก็หมายความว่าเขาคิดจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายภายในพริบตาเดียวอย่างไรเล่า!”
“……”
ทั่วทั้งลานประลองพลันตกอยู่ในความเงียบ
เยวียนซิงลู่ซึ่งกำลังยืนตั้งท่าอยู่กลางลานค่อย ๆ หันไปมองเข็มน้ำในมือพี่ชาย ใบหน้าของนางซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
เยวียนชิงเหยาลุกพรวดขึ้น
“รันเอ๋อร์! นั่นน้องสาวของเจ้านะ!”
ยูรันเอียงศีรษะอย่างไม่เข้าใจ
“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย พวกท่านจะตกใจกันทำไม?”
ยูรันยกเข็มน้ำขึ้น ก่อนเอ่ยถามอย่างสบายอารมณ์
“พร้อมนะ?”
เยวียนซิงลู่สูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด
ยูรันกระทืบเท้าลงกับพื้น
ปัง!
เข็มน้ำในมือพลันบิดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำแต่ละชั้นถูกอัดแน่นจนเกือบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว รูปลักษณ์ของมันหดสั้นลงเรื่อย ๆ ราวกับสปริงซึ่งถูกกดจนถึงขีดสุด
แม้เข็มน้ำจะยังไม่แผ่แรงกดดันใดออกมา แต่สัญชาตญาณของเยวียนซิงลู่กลับส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง
ยูรันยกปลายเข็มขึ้นเล็งไปทางนาง
“หลบให้ดีเล่า เดี๋ยวร่างกายจะเป็นรูเอานะ”
เยวียนซิงลู่ตั้งสมาธิถึงขีดสุด ดวงตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่กะพริบ
[มันต้องพุ่งมาแน่!]
[ขอเพียงไม่ละสายตา ข้าย่อมหลบได้!]
ยูรันขยับริมฝีปาก
“ทะลวง”
ทันทีที่เสียงแรกดังขึ้น เยวียนซิงลู่ก็กระทืบเท้าและพุ่งหลบออกไปด้านข้างด้วยความเร็วสูงสุด
พรึ่บ!
ยูรันแทงเข็มน้ำออกไปเบื้องหน้า
ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงระเบิด และไม่มีคลื่นพลังมหาศาล
ทุกอย่างเงียบสงบจนราวกับเขาเพียงแทงอากาศว่างเปล่า
ผู้ชมบนอัฒจันทร์มองหน้ากันอย่างงุนงง
“ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยนี่?”
“การโจมตีพลาดอย่างนั้นหรือ?”
ทว่ากลุ่มคนจากยอดเขาจันทรากลับมีสีหน้าซีดเผือด พวกนางอ้าปากค้าง ก่อนหันไปมองไกลออกไปทางด้านหลังของเยวียนซิงลู่
ผู้ชมคนอื่นเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงพากันหันมองตาม
หลายลี้ออกไป ยอดเขาขนาดใหญ่ซึ่งเคยตั้งตระหง่านอยู่ตรงแนวการแทง บัดนี้กลับแหว่งหายไปเป็นรูขนาดมหึมา
ขอบรอยเจาะเรียบสนิท ไม่มีรอยแตกร้าวแม้แต่เส้นเดียว
ราวกับส่วนหนึ่งของยอดเขาถูกลบออกจากโลกไปในพริบตา
ยูรันคลายมือ เข็มน้ำที่เหลืออยู่พลันสลายกลายเป็นละออง ก่อนตกลงสู่พื้นอย่างไร้พิษภัย
“อืม หลบได้เร็วดีนี่”
เขาหันไปทางเยวียนซิงลู่ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างลานด้วยใบหน้าซีดเผือด
“ข้านึกว่าเจ้าจะหลบไม่ทันเสียแล้ว”
เยวียนซิงลู่เหลือบมองยอดเขาซึ่งถูกเจาะแหว่ง ก่อนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ยูรันกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“ข้าถึงได้บอกอย่างไรว่าให้ใช้คาถาน้ำธรรมดา ๆ ประลองกันสบาย ๆ แล้วเจ้าจะสบายกว่า”
“นี่เรียกว่าสบายหรือเจ้าคะ...”
“อืม เมื่อครู่ข้าอุตส่าห์ตั้งท่าและเตือนเจ้าก่อนแล้วนะ”
ยูรันยกนิ้วขึ้น ก่อนจำลองท่าทางบีบอัดเข็มน้ำอีกครั้ง
“ปกติข้าไม่เสียเวลาตั้งท่าเช่นนั้นหรอก เพียงบีบอัดแล้วก็ยิงออกไปทันที”
เขาดีดนิ้วดังเป๊าะ
“จบ”
เยวียนซิงลู่มองพี่ชาย ก่อนหันกลับไปมองรูขนาดมหึมาบนยอดเขาอีกครั้ง
หมายความว่าหากเป็นการต่อสู้จริง นางคงไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าการโจมตีถูกปล่อยออกมาเมื่อใด
หนานอวี้กอดอก ก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“เห็นหรือยัง นั่นแหละเหตุผลที่พวกเราพยายามห้ามเจ้าตั้งแต่แรก”
เซี่ยหลานอิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“ข้าบอกแล้ว ข้าไม่ได้ขี้ขลาด เพียงไม่โง่พอจะขึ้นไปยืนรับอะไรแบบนั้นเท่านั้นเอง”
ยูรันมองสีหน้าซับซ้อนของเยวียนซิงลู่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“เอาเถอะ ประลองต่อก็ได้”
เขายกมือขึ้นกวักเรียก
“คราวนี้ข้าจะใช้กระบวนท่ารับมือเจ้าอย่างจริงจังเสียหน่อย เดี๋ยวเจ้าจะผิดหวังที่อุตส่าห์ฝึกฝนมานาน”
ยูรันยืนแยกเท้าอย่างสบาย ๆ แขนทั้งสองปล่อยลงข้างลำตัว ไม่มีท่าทางป้องกันหรือแรงกดดันใดปรากฏออกมา
เยวียนซิงลู่กัดฟันกรอด ก่อนกระชับกระบี่ในมือ
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
พลังภายในร่างของนางระเบิดออกมาอีกครั้ง
“ท่านพี่ รับมือ!”
พรึ่บ!
เยวียนซิงลู่พุ่งเข้าหายูรัน ก่อนแทงกระบี่ตรงไปยังหัวไหล่ของเขาด้วยความเร็วสูงสุด
ยูรันเพียงแบฝ่ามือออก
เมื่อคมกระบี่เข้ามาถึง เขากลับไม่ปะทะโดยตรง เพียงใช้ฝ่ามือแตะด้านข้างของใบกระบี่อย่างแผ่วเบา ก่อนประคองมันให้เบี่ยงออกไปจากร่าง
ฟิ้ว!
ปราณกระบี่ไหลผ่านข้างลำตัวของเขา ก่อนพุ่งไปกระแทกพื้นด้านหลัง
เยวียนซิงลู่หมุนข้อมือ เปลี่ยนจากแทงเป็นฟันในทันที
ยูรันยกมืออีกข้างขึ้นรองรับการเคลื่อนไหวของนาง ฝ่ามือของเขาเลื่อนไปตามแนวกระบี่ ก่อนนำพาพลังทั้งหมดให้ไหลออกไปทางด้านข้าง
ตู้ม!
พื้นลานประลองระเบิดออก ทว่าร่างของยูรันยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับแม้แต่ครึ่งก้าว
เยวียนซิงลู่กระหน่ำโจมตีต่อเนื่อง กระบี่ของนางฟัน แทง ปัด และกวาดออกไปจากทุกทิศทาง
แต่ไม่ว่าการโจมตีจะรวดเร็วหรือรุนแรงเพียงใด ยูรันก็เพียงแบมือรับอย่างสงบ
ฝ่ามือของเขาไม่ได้หยุดการโจมตีเอาไว้ หากแต่ประคองมันไว้ชั่วขณะ ก่อนปล่อยให้พลังทั้งหมดไหลผ่านร่างไปอย่างเป็นธรรมชาติ
ราวกับสายน้ำซึ่งแยกตัวออกเมื่อพบก้อนหิน แล้วกลับมารวมกันอีกครั้งหลังไหลผ่านไป
เยวียนซิงลู่ยิ่งโจมตีเร็วขึ้น ยูรันก็ยิ่งเคลื่อนไหวน้อยลง
กระบี่ทุกเล่มผ่านข้างกายเขาไปเพียงเส้นผม แต่กลับไม่มีการโจมตีใดสัมผัสตัวเขาได้แม้แต่ครั้งเดียว
ผู้ชมทั่วทั้งลานต่างกลั้นหายใจ
“เขาไม่ได้ป้องกัน...”
“เขากำลังควบคุมการโจมตีของซิงลู่ แล้วนำพาพลังทั้งหมดให้ไหลผ่านตัวไป!”
หนานอวี้มองการเคลื่อนไหวของยูรันด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ว้าว! กระบวนท่านี้โคตรเท่เลย!”
ไป๋หลิงเหลือบมองนาง ก่อนกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า
“เจ้าเรียนไม่ได้หรอก”
หนานอวี้หันขวับ
“เหตุใดข้าจะเรียนไม่ได้?”
“เพราะเจ้าป่าเถื่อนเกินไป กระบวนท่านี้ต้องใช้ความละเอียดอ่อน เจ้าคงต่อยกระบี่แตกตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว”
“……”
หนานอวี้ก้มมองกำปั้นของตนเอง ก่อนพบว่าไม่อาจโต้แย้งได้
อีกด้านหนึ่ง เซียวซินเยวี่ยกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของยูรันอย่างตั้งใจ
“กระบวนท่านี้ให้ความรู้สึกคล้ายกับสิ่งที่ท่านพี่เขียนไว้ในตำราซึ่งมอบให้ข้าตอนรับเขี้ยวมังกรฟ้าเลยเจ้าค่ะ”
ทุกคนหันขวับมามองนางพร้อมกัน
โม่ชิงเฟิงเบิกตากว้าง
“หมายความว่าเจ้าก็ฝึกกระบวนท่าแบบนี้ได้หรือ?”
เซียวซินเยวี่ยพยักหน้า
“น่าจะได้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ายังทำไม่ได้ถึงหนึ่งในร้อยของท่านพี่เท่านั้น”
สุ่ยหลานอิงกลืนน้ำลาย ก่อนหันกลับไปมองยูรันด้วยดวงตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม
“อึก...ท่านพี่โคตรเท่เลย”
นางเริ่มนับนิ้วทีละข้อ
“ทั้งคาถาน้ำ วิชาดาบ กระบวนท่ามือเปล่า แถมยังหลอมโอสถได้อีก”
สุ่ยหลานซีพยักหน้ารัว ๆ
“แม้แต่ท่วงท่าการเคลื่อนไหวยังงดงามถึงเพียงนี้ หากบอกว่าท่านพี่ใช้ค่ายกลเป็นด้วย ข้าว่าคงเหลือเชื่อเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”
“……”
หลานชิงอวี้ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้นอย่างนุ่มนวล
“ท่านพี่ใช้ค่ายกลเป็นเจ้าค่ะ”
สุ่ยหลานซีชะงัก
“อะไรนะ?”
“ไม่เพียงใช้เป็น แต่ยังสร้างค่ายกลขนาดใหญ่ซึ่งครอบคลุมยอดเขาจันทราทั้งหมดด้วยตนเอง ทั้งค่ายกลป้องกัน”
“……”
สุ่ยหลานอิงกับสุ่ยหลานซีหันกลับไปมองยูรันกลางลานประลองพร้อมกัน
แววตาของทั้งสองเปลี่ยนจากชื่นชมเป็นเหม่อลอยอย่างสมบูรณ์
มู่เสวี่ยหนิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“อืม ดูเหมือนน้องหญิงสองคนจะหลงหนักกว่าเดิมอีกแล้วเจ้าค่ะ”
เยวียนชิงเหยาจับจ้องบุตรชายกลางลานประลองไม่ละสายตา
แววตาของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ยิ่งเห็นเสียงชื่นชมดังขึ้นจากทั่วทุกทิศ รอยยิ้มตรงมุมปากก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
หลิงเยวี่ยเหลือบมองสีหน้าของเพื่อนเก่า ก่อนส่งเสียงขึ้นจมูก
“หึ!”
เยวียนชิงเหยาหันมามองนาง
“เจ้าหึอะไร?”
หลิงเยวี่ยกอดอก ก่อนกล่าวอย่างมั่นใจ
“หากสลับตำแหน่งกัน ข้ามีเขาเป็นลูกชาย ส่วนเจ้าเป็นเพื่อนสนิทของข้า...”
นางพยักหน้าไปทางยูรันกลางลานประลอง
“เจ้าก็คงหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นเหมือนข้านั่นแหละ”
เยวียนชิงเหยาชะงัก ก่อนถลึงตาใส่นาง
“เพ้อเจ้อ! ข้าไม่มีทางคิดเช่นนั้นกับลูกชายของเพื่อนตนเองเด็ดขาด!”
หลิงเยวี่ยยิ้มมุมปาก
“เจ้าปฏิเสธได้ไม่เต็มเสียงเลยนะ”
“หลิงเยวี่ย!”
“ทำไม หรือเจ้าคิดว่าลูกชายของตนเองไม่ดีพอให้สตรีหลงใหล?”
เยวียนชิงเหยาอ้าปากคิดจะเถียง ทว่าสุดท้ายกลับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
หากตอบว่าใช่ ก็เท่ากับยอมรับว่านางอาจหลงรักลูกชายของเพื่อน
แต่หากตอบว่าไม่ใช่ ก็เท่ากับบอกว่าลูกชายของตนเองไม่มีเสน่ห์
หลิงเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างผู้ชนะ
“หึ อย่างน้อยคราวนี้เจ้าก็เข้าใจข้าบ้างแล้ว”
