ตอนก่อนหน้าตอนที่ 410 แม่จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังตอนต่อไปตอนที่ 412 ดูยังไงไม่ไหม้ตอนที่ 411 บทเรียนของมารดาและน้องสาว5,112 ตัวอักษรคัดลอกพร้อมบรรทัดเปล่าตอนที่ 411 บทเรียนของมารดาและน้องสาว รุ่งเช้า เยวียนชิงฝูปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่จากเดิมนางแค่นอนซุกกอดอ้อมแขน กลับกลายเป็นขยับตัวขึ้นมานอนทับอยู่บนเรือนร่างของยูรันทั้งตัว! นางเอื้อมมือไปลูบไล้แผงอกของพี่ชายเบา ๆ พลางอมยิ้มอย่างมีความสุขในใจ [ฮิฮิ... ดูกล้ามเป็นมัด ๆ แผงอกอันแข็งแกร่งและอบอุ่น ใบหน้าก็น่ารักและหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ตื่นเช้ามาก็ได้นอนมองหน้าพี่ชายจ๋าก่อนใครเลย!] ขณะที่นางกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่นั้น ยูรันก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองน้องสาวตัวดีตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนเอ่ยถามขึ้นหน้านิ่ง “ลูบพอยัง?” “แคั่ก ๆๆ!” เยวียนชิงฝูถึงกับไอสำลัก หน้าแดงแผ่ซ่านไปถึงใบหู [ขะ... ข้าจะไปพอใจได้ยังไงกันเล่า!] เยวียนชิงลู่ที่ตื่นเพราะเสียงไอของน้องสาว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น [อึก... เจ้าหัดมียางอายเสียบ้างจะได้ไหม?!] เยวียนชิงฝูกระแอมแก้เขิน ก่อนขยับเข้าไปชะโงกหน้าถามยูรันด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ท่านพี่... ข้าขอถามหน่อยสิ ท่านนอนกับภรรยาทุกคืนเลยหรือเปล่าเจ้าคะ?” ยูรันตอบเรียบ ๆ โดยไม่ต้องหยุดคิด “อืม ปกติก็ทุกคืนนะ พวกนางจัดเวรผลัดกันเอาเอง” เยวียนชิงเหยาที่เพิ่งปรือตาตื่นขึ้นมาได้ยินเข้าพอดี เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หลิงเยวี่ยด้วยหรือ?” ยูรันเอียงศีรษะตอบหน้าตาย “ไม่ใช่ รายนั้นอดทนมานาน อย่างที่ข้าเคยเล่าให้ท่านแม่ฟังก่อนมาที่เมืองนี้นั่นแหละ ตอนนั้นนางกดข่มอารมณ์ไว้นาน พอถึงจุดหนึ่งทนไม่ไหวจนตบะแตก ก็เลยนอนด้วยกันทุกวัน ไม่ยอมปล่อยข้าออกไปไหนเลยจนผ่านไปเจ็ดวันนั่นแหละ” เยวียนชิงเหยาขมวดคิ้วทันที ดวงตาฉายแววหึงหวงบุตรชายอย่างเห็นได้ชัด “ร้ายนักนะหลิงเยวี่ย! นังเด็กคนนี้... สงสัยข้าต้องจับขังเอาไว้สักเจ็ดวันเสียแล้ว!” เยวียนชิงฝูรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที “ข้าเห็นด้วยกับท่านแม่นะเจ้าคะ!” ก่อนที่นางจะเอียงศีรษะ ขมวดคิ้วถามต่อ “แต่ว่าท่านพี่... ที่บอกว่า ‘ไม่ยอมปล่อยออกไปไหนเลย’ หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ?” [ม... ไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดใช่ไหม?!] ยูรันตอบหน้านิ่งอย่างใสซื่อตามความจริง “อ๋อ ก็คือทำต่อเนื่องเจ็ดวันนั่นแหละ นอกจากเวลาทานอาหารสามมื้อแล้ว พวกเราก็ทำด้วยกันตลอดเวลา” เยวียนชิงฝู “……” นางอ้าปากค้าง ตาโต นิ่งอึ้งไปเหมือนสติหลุดลอยไปในอากาศ! ขณะที่เยวียนชิงลู่ซึ่งนอนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหน้าแดงจัดจนแทบระเบิด! [น... นี่ท่านพี่หลับนอนกับนางติดต่อกันเจ็ดวันโดยไม่พักเลยหรือ?! บ้า... บ้าไปแล้ว!] เยวียนชิงเหยาที่นอนฟังอยู่ถึงกับหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธจัด กัดฟันขบเคี้ยวอย่างหึงหวง “สงสัยเรื่องนี้จะไม่จบแค่ขังไว้เจ็ดวันเสียแล้ว! เป็นสหายข้าแท้ ๆ... นังเด็กแพศยาหลิงเยวี่ย! แอบนอนกับลูกชายข้าเจ็ดวันติดกันไม่ยอมหยุด... ฮึ่ม!” ยูรันปรายสายตามองมารดา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยหน้านิ่ง “ท่านแม่จะโกรธไปทำไม? ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย ข้าแค่ห่วงว่าพวกนางจะตีกันเท่านั้นเอง” พูดจบ ยูรันก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง กวาดสายตามองมารดาและน้องสาวทั้งสองคน “ถ้าตื่นกันหมดแล้วก็ลุก ข้าจะไปทำอาหารเช้าแล้ว พวกนางคงกำลังรอข้าอยู่ นี่ใกล้ได้เวลาแล้ว” เยวียนชิงฝูฟังดังนั้นก็เริ่มทำหน้าบึ้งตึง ยู่ปากด้วยความน้อยใจในอก [ข้าไม่ชอบใจเลย! ท่านพี่ชอบทำอาหารเช้าให้พวกนางนัก แถมพวกนางได้นอนกับท่านพี่ทุกคืน ตื่นมาก็ได้มองหน้าท่านพี่ แล้วยังมีท่านพี่คอยทำอาหารให้ทานตั้งสามมื้ออีก!] นางรีบเอื้อมมือไปสวมกอดคอยูรันแน่นจากด้านหลัง แนบแก้มถูไถกับไหล่ของเขาอย่างไม่ยอมปล่อย “ท่านพี่... ข้าอยากกอดท่านพี่อีกหน่อยนะเจ้าคะ!” ยูรันแกะมือเล็ก ๆ ของน้องสาวออกเบา ๆ ตอบหน้านิ่ง “อย่ามางอแง” เยวียนชิงฝูถูกปฏิเสธก็ไม่พอใจอย่างแรง! นางทิ้งตัวลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายชกลมทุบพื้นเหมือนเด็กงอแงไม่ได้ดั่งใจทันที! “กรี๊ดดดดด! ไม่ยอม ๆๆๆ! ท่านพี่ใจร้ายยยยย!” ยูรันยืนมองน้องสาวที่นอนดิ้นอยู่บนพื้น ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “อย่าได้ใจให้มากนัก... ลุกขึ้น” เยวียนชิงฝูทุบพื้นปึ้ง ๆ ตะโกนลั่นห้อง “ไม่เอา! ไม่ยอม! ยังไงก็ไม่ยอมทั้งนั้นแหละ!” เยวียนชิงลู่เห็นสภาพน้องสาวแล้วก็ให้รู้สึกอับอายขายหน้าจนต้องกุมขมับ [เอ่อ... นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยหรืออย่างไร?! ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก ทำให้ท่านพี่ต้องลำบากใจแท้ ๆ!] นางหันไปหามารดาด้วยสีหน้าเอือมระอา “ท่านแม่... ท่านช่วยพูดอะไรหน่อยสิเจ้าคะ” เยวียนชิงเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งรอยยิ้มเอ็นดูให้บุตรสาวคนเล็ก เอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ชิงฝู... ไว้รอหลังกินข้าวเสร็จแล้วค่อยกอดดีไหมลูก?” ยูรันมองน้องสาวที่ยังคงนอนดิ้นทุรนทุรายไม่ยอมลุก ก็นึกถอนหายใจในใจ [ยัยเด็กนี่... นิสัยเสียสุด ๆ เฮ้อ ช่วยไม่ได้จริง ๆ] เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะย่อตัวลงไปอุ้มนางขึ้นมาจากพื้นในท่าอุ้มเด็กอย่างง่ายดาย เยวียนชิงฝูที่ถูกอุ้มลอยขึ้นมาก็ยิ้มร่าทันที นางรีบเอื้อมมือไปสวมกอดคอยูรันเอาไว้แน่น แนบแก้มถูไถกับอกเขาด้วยความดีใจ “ฮิฮิ! ท่านพี่ใจดีกับข้าที่สุดเลยเจ้าค่ะ!” ยูรันวางนางลงบนพื้นเบา ๆ เยวียนชิงฝูพอลอยลงพื้นก็เริ่มทำท่าจะงอแงอีกรอบ “เอ๊ะ? ท่านพี่... ข้าขออีกกกก!” ยูรันไม่ได้พูดอะไร เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของน้องสาวเบา ๆ ฟอดหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามหน้านิ่ง “พอใจรึยัง?” เยวียนชิงฝูหน้าแดงแผ่ซ่าน อายม้วนต้วน พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อื้อ!” ยูรันยกยิ้มบาง ๆ ที่ริมฝีปาก ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องตรงไปยังครัวเพื่อทำอาหารเช้าทันที เยวียนชิงลู่ที่ยืนมองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ใบหน้าเนียนแดงจัดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ นางยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง พลางพึมพำในใจด้วยความอิจฉา [น... น่าอาย! น่าอายเกินไปแล้ว! อึก... แต่ว่า ข้าเองก็อยากให้ท่านพี่จูบหน้าผากข้าแบบนั้นบ้างจัง...] เยวียนชิงเหยาหัวเราะเบา ๆ มองบุตรสาวทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู ก่อนเอ่ยขึ้น “เฮ้อออ... พอแล้ว ไปรอเขาทุกคนทำอาหารเช้ากันเถอะ” หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็เดินออกมารอที่ห้องอาหารอย่างมีความสุข ตลอดทั้งวันนั้น เยวียนชิงฝูฉีกยิ้มสดใส ร่าเริง อารมณ์ดีเป็นพิเศษตลอดทั้งวัน ตอนก่อนหน้าตอนที่ 410 แม่จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังตอนต่อไปตอนที่ 412 ดูยังไงไม่ไหม้
