ตอนที่ 415 เยวียนชิงลู่จะได้เป็นผู้สืบทอด... จะไม่มีวันเปลี่ยน

หนานอวี้ฟังดังนั้นก็ตบโต๊ะเบา ๆ ลุกขึ้นชี้ชวนหาพวกทันที

“เช่นนั้นพวกเรามาแบ่งฝั่งกันเลยดีกว่า! ใครจะร่วมมือกับพวกข้าบ้าง? ไม่อย่างนั้นก็ถอยไปอยู่นู่นเลยนะ!”

เซี่ยหลานอิงรีบยกมือปฏิเสธทันที “ข้ากับเยว่หลีไม่ขอเอาด้วยหรอกนะ”

เซี่ยเยว่หลีพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้ว... ต่อให้ข้าจะสนิทกับพวกเจ้าสามคนตั้งแต่วันแรก ๆ ที่มาอยู่ยอดเขาจันทราก็เถอะ แต่เรื่องนี้คงต้องขอผ่าน”

ซูเม่ยเหยากวาดสายตามองหญิงสาวรอบตัว ก่อนเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ

“นับรวมข้า ซินเยวี่ย เสวี่ยหนิง และชิงถานเข้าไปด้วย... พวกเราไม่ขอเอาด้วยหรอก”

เซียวซินเยวี่ยทำหน้ามุ่ย เอ่ยท้วงขึ้น “ทำไมล่ะเจ้าคะท่านอาจารย์? ข้าว่าสงครามนี้ออกจะน่าสนุกดี!”

ซูเม่ยเหยาหันไปดุนางทันที

“ไร้สาระ! ลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าพวกเราต้องฝึกทำอะไรกัน?! อย่าลืมนะว่ายังมีตำราที่ยังไม่ได้อ่านกองอยู่อีกเป็นภูเขา แล้วไหนจะประสบการณ์ที่ต้องฝึกฝนจากตำราพวกนั้นอีก แล้วไหนจะ 'ผนึกร้อยชีวิต' ที่สามียังไม่ได้สอนพวกเราอีกล่ะ?! พวกเราไม่ได้มีเวลาว่างไปเปิดศึกไร้สาระอะไรทั้งนั้น!!”

เพียะ!

หนานอวี้ได้ยินดังนั้นถึงกับยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดังแป๊ะ!

“จริงด้วย! งั้นข้าขอถอนตัวด้วยคน!”

หลานชิงอวี้จิบชาเบา ๆ ก่อนเอ่ยสรุปหน้านิ่ง

“เอาจริงๆ แล้ว หากท่านอาจารย์กับศิษย์พี่รองไม่คอยไปยั่วโมโหน้องสาวของเขาตั้งแต่แรก มันก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่ขอร่วมวงด้วย งานพวกเราเยอะจริง ๆ แค่อ่านตำราและทำความเข้าใจก็หมดวันแล้วเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้น ลู่ชิงถานก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย อมยิ้มเอ่ยเสนอความคิดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสใสซื่อ

“ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ! ในเมื่อพวกเรายุ่งกันหมด เช่นนั้นขอแค่พี่หญิงไป๋หลิงกับพี่หญิงหลิงเยวี่ยไม่ไปยั่วโมโหนางก่อนก็พอแล้วนี่เจ้าคะ... แล้วถ้าหากนางเป็นฝ่ายมายั่วโมพวกเราคืน ก็แค่ส่งคนไร้ประโยชน์ที่สุดอย่างพี่หญิงโม่ชิงเฟิง ผู้อาวุโสเฟิง แล้วก็ผู้อาวุโสเหอ... ทั้งสามคนนี้ให้ตอบโต้แทนก็สิ้นเรื่องแล้วนี่เจ้าคะ!”

“เอ๋?!”

โม่ชิงเฟิง เฟิงซูหลาน และเหอหว่านชิง ถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นพร้อมกันทันที!

โม่ชิงเฟิงรีบโบกไม้โบกมือ ร้องประท้วงเสียงหลง

“พี่สาวไม่ได้ไร้ประโยชน์นะ!! พี่สาวเป็นถึงบัณฑิต หนังสือที่ต้องอ่านก็เยอะแยะมากมายเหมือนกัน เพราะงั้นพี่สาวทำไม่ได้หรอก! ยกหน้าที่นี้ให้ผู้อาวุโสเฟิงกับผู้อาวุโสเหอไปเลย!”

เฟิงซูหลานตาโต รีบเบรกทันควัน “เดี๋ยวก่อน! พวกข้ายังไม่ได้ตกลง...”

หลิงเยวี่ยตัดบทน้ำเสียงเด็ดขาด “มีเหตุผล... เอาตามนี้ แยกย้ายได้!”

พูดจบ หลิงเยวี่ยและพวกพ้องภรรยาทั้งหลายก็ลุกขึ้น หายตัวออกจากห้องไปในพริบตา!

เหอหว่านชิงร้องห้ามเสียงหลง “ไม่ได้นะหลิงเยวี่ย—!”

ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยค ทุกคนก็สลายตัวหายไปจนหมดห้องเสียแล้ว ทิ้งให้เฟิงซูหลานและเหอหว่านชิงยืนอ้าปากค้าง มองหน้ากันเองด้วยความตะลึงงัน!

---

ภายในห้องพักของเยวียนชิงฝู

บรรยากาศช่วงเช้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ยูรันนั่งอยู่บนเตียง โดยมีสุ่ยหลานอิงและสุ่ยหลานซีนั่งอยู่เคียงข้าง ขณะที่เยวียนชิงฝูนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงปลายเตียง จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเป็นประกาย

ยูรันยกฝ่ามือขึ้น ควบแน่นสายน้ำก้อนเล็ก ๆ ไหลวนอยู่บนฝ่ามืออย่างนุ่มนวล ก่อนเริ่มเอ่ยสอนขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“น้ำ... อยากให้เป็นอะไรก็เป็น น้ำเปลี่ยนรูปร่างได้ไม่จำกัด เช่น ปรับอุณหภูมิเป็นน้ำแข็ง หรือเปลี่ยนแรงดันเป็นละอองไร้รูปทรง ส่วนเรื่องอื่น ๆ พวกเจ้าสองคนต้องอ่านหนังสือให้เยอะกว่านี้นะ”

สุ่ยหลานอิงฟังแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงศีรษะถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยความในใจออกมา

“ท่านพี่... ข้าคิดว่าคงไม่ได้เจอท่านพี่แล้ว ข้าคงถอนหมั้นไปนานแล้ว ไม่คิดว่าจะมาเจอท่านพี่เช่นนี้ แถมยังมีภรรยามากขนาดนี้... ข้ากังวลมากเจ้าค่ะ”

ยูรันปรายสายตามองตอบเรียบ ๆ “กังวลเรื่อง?”

สุ่ยหลานอิงหลบสายตาเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา

“ข้ากลัวว่าไม่อาจสู้รัชทายาทได้... และยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้อาวุโสหลิงเยวี่ย ผู้อาวุโสเหอ ผู้อาวุโสเฟิง อีกล่ะเจ้าค่ะ”

ยูรันยกชาขึ้นจิบ ตอบสวนกลับหน้านิ่ง

“กังวลทำไม? ข้าบอกพวกนางไว้แล้ว ห้ามใช้พลังข่มกัน ห้ามใช้ฐานะ ห้ามฆ่ากัน และข้ามีภรรยาหลายคนแน่นอน พวกนางรับได้... แล้วพวกเจ้ารับได้รึเปล่า?”

สุ่ยหลานอิงอมยิ้มบาง ๆ พยักหน้ารับ “ภรรยาหลายคนข้ารับได้... แล้วใครเป็นภรรยาเอกเจ้าคะ?”

ยูรันยักไหล่ตอบเรียบ ๆ “ไม่มี... เพราะแบบนั้นถึงได้ห้ามใช้ฐานะกับพลังไง พวกนางเลยต้องอ่านหนังสือเยอะหน่อย ไม่อย่างนั้นเจ้าจะโดนล้อว่าไร้ประโยชน์ เหมือนโม่ชิงเฟิงนะ”

สุ่ยหลานซีได้ยินดังนั้นก็เบิ่งตากว้าง รีบชูกำปั้นขึ้นเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว

“ท่านพี่ ข้าจะพยายามเจ้าค่ะ! ข้าไม่อยากโดนล้อว่าไร้ประโยชน์!”

ยูรันพยักหน้ารับหน้านิ่ง “ดีแล้ว”

สุ่ยหลานอิงมองแผ่นหลังสามีด้วยสายตาหวานเชื่อม ก่อนเอ่ยออดอ้อนเสียงนุ่ม

“ข้าขอกอดได้ไหมเจ้าคะ?”

ยูรันตอบสวนกลับทันที “ทำไมต้องถาม... ไม่เห็นต้องถามเลยนี่”

พูดจบ สุ่ยหลานอิงและสุ่ยหลานซีก็โผเข้ากอดซ้ายกอดขวาแนบชิดอกของยูรันทันที!

สุ่ยหลานอิงช้อนสายตามอง ยิ้มหวานเอ่ยอ้อนต่อ

“ท่านพี่... ข้าขอแสดงความรักแนบชิดกับท่านพี่ด้วยได้ไหมเจ้าคะ?”

ยูรันตอบหน้านิ่งเรียบเฉย “ได้สิ”

พูดจบ ทั้งสองสาวก็ชะโงกหน้าหอมแก้มยูรันคนละข้างด้วยความเอ็นดูและความรักจนเกิดเสียงดังฟอด!

เยวียนชิงฝูที่นั่งมองอยู่ตรงปลายเตียง ถึงกับตบเตียงดังปึ้ง ร้องโวยวายขึ้นเสียงหลงด้วยความหมั่นไส้

“พวกเจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ! ข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้นะ! จะหวานกันก็ให้มันน้อย ๆ หน่อย!”

สุ่ยหลานอิงหันไปส่งรอยยิ้มเอ็นดูให้เยวียนชิงฝู เอ่ยหยอกกลับ

“พี่หญิง... ก็หาสามีบ้างสิเจ้าคะ”

เยวียนชิงฝูทำหน้ามุ่ย เชิดหน้าตอบทันควัน

“ไม่เอา! ข้าก็เคยคิดแหละว่าจะหา... แต่ว่าพอมาเจอท่านพี่แล้ว ไม่มีใครสู้ท่านพี่ได้เลยสักคน! ข้าเลยสาบานในใจว่า ต้องหาคนที่เก่งให้ได้สักครึ่งหนึ่งของท่านพี่ ข้าถึงจะยอมแต่งด้วย!”

ยูรันปรายสายตามองน้องสาวคนเล็ก ก่อนเอ่ยตอบสวนกลับหน้านิ่งเรียบเฉย

“อืม... เช่นนั้น คงไม่มี”

เยวียนชิงฝูถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง “แค่ก ๆ ๆ !”

นางรีบปรับสีหน้า กลบเกลื่อนรอยเขินแล้วขยับเข้าไปใกล้ ย้อนถามเรื่องสำคัญทันที

“ว่าแต่ท่านพี่... ท่านคิดว่าท่านแม่จะโน้มน้าวพวกตาแก่พวกนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ?”

ยูรันวางถ้วยชาลงเบา ๆ สายตาปรายมองออกไปนอกหน้าต่างหน้านิ่งเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงกลับทรงพลังและเด็ดเดี่ยวถึงที่สุด

“ได้ไม่ได้... ข้าไม่รู้ ทว่าปลายทางถูกกำหนดไว้แล้ว เยวียนชิงลู่จะได้เป็นผู้สืบทอด... จะไม่มีวันเปลี่ยน”

---

ณ หอประชุมสภาตระกูลเยวียน (เปิดฉากวันแรกของการประชุมสภา - รวม 9 สาย)

บรรยากาศภายในตำหนักโถงสภาตระกูลเต็มไปด้วยความอลังการ เคร่งขรึม และกดดันอย่างถึงที่สุด! ธงประจำสายรองทั้งแปดสาขาถูกแขวนโบกสะบัดอยู่เหนือม้านั่งสถิตสภา

แท่นประธานสูงสุด นำโดย เยวียนจ้าวคุน เจ้าตำหนักเสวียนเยว่คนปัจจุบัน นั่งเคียงข้างด้วย ฉินหลัวซือ ฮูหยินเจ้าตำหนัก, เยวียนชิงเหยา มารดาของยูรัน และ เยวียนชิงลู่ แคนดิเดตผู้สืบทอดที่ได้รับการเสนอชื่อ

ทว่า บนแท่นประธานกลับว่างเปล่าไปสองที่... ซึ่งก็คือที่นั่งของ ยูรัน และ เยวียนชิงฝู น้องสาวฝาแฝดคนเล็กนั่นเอง

รอบลานสภาเบื้องล่าง บรรดาผู้อาวุโสทั้งแปดสายรองต่างนั่งประจำตำแหน่งอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา พร้อมด้วยเหล่าบุตรชายและบุตรีรุ่นเยาว์ของแต่ละบ้านที่ตามมาร่วมฟังประชุม:

• สายรองที่ 1 (ฝ่ายอนุรักษ์นิยม): เยวียนจิ้งเทียน ผู้อาวุโสใหญ่ นั่งหน้าบึ้งตึงข้างกายบุตรชายคนโต เยวียนเทียนอวี้, บุตรชายคนรอง เยวียนเทียนอี้, บุตรชายคนที่สาม เยวียนเทียนเฉิง และบุตรีคนเล็ก เยวียนเทียนเยว่
• สายรองที่ 2: เยวียนจิ้งไห่ นั่งล้อมรอบด้วยบุตรชายคนโต เยวียนเหวินเจ๋อ (ที่โหนกแก้มยังมีรอยเขียวช้ำ), บุตรชายคนรอง เยวียนเหวินฮ่าว, บุตรชายคนที่สาม เยวียนเหวินป๋อ, บุตรสาวคนที่สี่ เยวียนเหวินหลาน และบุตรีคนเล็ก เยวียนเหวินอวี้ ที่กำลังชะโงกหน้าแอบมองหา 'พี่ชายจ๋า'
• สายรองที่ 3: เยวียนจิ้งซาน พร้อมด้วยบุตรชายคนโต เยวียนหลิงเฟิง (แคนดิเดตฝั่งสาย 3), บุตรีคนรอง เยวียนหลิงซวง (ยืนกอดอกสายตาเรียบเฉย), บุตรชายคนที่สาม เยวียนหลิงหยาง, บุตรีคนที่สี่ เยวียนหลิงซิน และบุตรชายคนเล็ก เยวียนหลิงอวิ๋น
• สายรองที่ 4 ถึง 8:
• สาย 4 (ฝ่ายคลัง): เยวียนจิ้งคัง พาบุตรชายคนโต เยวียนคังหมิง, บุตรชายคนรอง เยวียนคังหยาง, บุตรี เยวียนคังหลิง และ เยวียนคังเยว่
• สาย 5 (ฝ่ายศาสตราวุธ): เยวียนจิ้งอู่ พาบุตรชายคนโต เยวียนอู่เฉิง, บุตรชายคนรอง เยวียนอู่เฟิง, บุตรชายคนที่สาม เยวียนอู่หลิน และบุตรี เยวียนอู่ซิน
• สาย 6 (ฝ่ายโอสถ): เยวียนจิ้งเซียน พาบุตรชายคนโต เยวียนเซียนโหย่ว, บุตรี เยวียนเซียนอวิ๋น, บุตรชายคนที่สาม เยวียนเซียนหลิน และบุตรี เยวียนเซียนเหยา
• สาย 7 (ฝ่ายค่ายกล): เยวียนจิ้งจือ พาบุตรชายคนโต เยวียนจือหยวน, บุตรชายคนรอง เยวียนจือเสวียน, บุตรี เยวียนจือหลิง และบุตรชายคนเล็ก เยวียนจือฮ่าว
• สาย 8 (ฝ่ายข่าวกรอง): เยวียนจิ้งหมิง พาบุตรชายคนโต เยวียนหมิงเจ๋อ, บุตรี เยวียนหมิงเสวี่ย, บุตรชายคนที่สาม เยวียนหมิงฮวน และบุตรี เยวียนหมิงเยว่