ตอนที่ 453 เรื่องทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้แหละ
ฉู่เหวินโหรวมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา
“แต่ว่าพวกพี่หญิงบอกเอาไว้ วิถีนี้ยังมีข้อเสียสำคัญอยู่นะเจ้าคะ”
“หากไม่มีกายาพิเศษสำหรับนำไปหล่อเลี้ยงภายในครรภ์แห่งดวงดาว จนให้กำเนิดกายเทพขึ้นมา การข้ามทัณฑ์สวรรค์ในแต่ละขอบเขตใหญ่จะยากลำบากอย่างยิ่ง”
ฉู่เหวินไคขมวดคิ้ว
“เกี่ยวอะไรกับกายเทพ?”
“เพราะนี่คือวิถีซึ่งมุ่งสู่การปกครองเหล่าดวงดาว ทัณฑ์สวรรค์ยามข้ามขอบเขตใหญ่จึงอาจแปรเปลี่ยนเป็นทัณฑ์นิมิต และทวีความรุนแรงขึ้นหลายเท่า”
ฉู่เหวินโหรวอธิบายต่อ
“หากมีกายเทพคอยช่วยกลืนกินพลังจากทัณฑ์นิมิตก็ยังพอรับมือได้ แต่หากไม่มี โอกาสข้ามขอบเขตใหญ่สำเร็จแทบจะไม่เหลือเลย”
“ยิ่งไปกว่านั้น การหล่อเลี้ยงครรภ์แห่งดวงดาวยังต้องใช้พลังงานมหาศาลอีกด้วย”
ฉู่เหวินไคกลับไม่ได้กังวลมากนัก
“ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ พี่เขยช่วยเรื่องนี้ได้ไม่ใช่หรือ?”
ฉู่เหวินโหรวส่ายหน้า
“ไม่ง่ายถึงเพียงนั้นเจ้าค่ะ ตอนนี้มีเพียงเขา พี่หญิงหนานอวี้ และพี่หญิงหลิงเยวี่ยเท่านั้นที่ให้กำเนิดกายเทพสำเร็จ”
“ส่วนคนอื่นยังต้องรอต่อไป แม้จะได้รับโลหิตจากกายาพิเศษมาแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถหล่อเลี้ยงกายเทพขึ้นมาได้อย่างแน่นอน เพราะทั้งความเข้ากันได้และพลังงานซึ่งต้องใช้ล้วนเป็นปัญหา”
ฉู่เทียนเหิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“อืม ข้อเสียของวิถีนี้ดูเหมือนจะมีไม่มาก แต่แต่ละข้อกลับร้ายแรงถึงชีวิต”
“เรื่องที่พวกนางเล่าอาจฟังดูง่าย เพราะทุกครั้งล้วนมียูรันคอยจัดการปัญหาให้ แต่หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป การสร้างกายเทพสักหนึ่งร่างคงยากเย็นเกินกว่าจะจินตนาการ”
เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“และหากวันหนึ่งต้องข้ามขอบเขตใหญ่ในเวลาที่ทั้งสามคนไม่อยู่ใกล้ ๆ ผู้เดินบนวิถีนี้ก็จำเป็นต้องเผชิญทัณฑ์นิมิตด้วยตนเอง”
บรรยากาศภายในห้องเงียบลงชั่วขณะ
ฉู่เหวินไคยักไหล่
“ช่างเถอะ คิดตอนนี้ก็ไม่ได้คำตอบอะไรขึ้นมา”
“ในเมื่อทุกคนตัดสินใจเปลี่ยนวิถี ย่อมหมายความว่าพวกเขายอมรับความเสี่ยงเหล่านี้แล้ว อีกอย่าง พี่เขยคงหาวิธีแก้ได้ในภายหลังเองนั่นแหละ”
เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนเดินไปทางห้องด้านข้าง
“ข้าไปนอนก่อนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์ทุกท่าน!”
ฉู่เทียนเหิงมองตามบุตรชาย ก่อนหันกลับมาหาฉู่เหวินโหรว
“เอาเถอะลูกรัก ในเมื่อได้รับวาสนานี้มาแล้ว เจ้าก็ค่อย ๆ ศึกษามันต่อไป”
“คืนนี้รีบเข้านอนเสียเถอะ พรุ่งนี้เช้าเจ้ายังต้องตื่นไปร่วมมื้ออาหารไม่ใช่หรือ?”
ฉู่เหวินโหรวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“เจ้าค่ะท่านพ่อ”
รุ่งเช้าวันถัดมา ข่าวการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของหอบุปผาเร้นจันทร์ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง
ป้ายหอนางโลมซึ่งเคยแขวนอยู่หน้าประตูถูกถอดออกภายในคืนเดียว และแทนที่ด้วยป้ายหอสุราอันหรูหรา ด้านข้างยังมีแผ่นป้ายขนาดใหญ่เขียนเอาไว้อย่างเด่นชัดว่า
“ได้รับการสนับสนุนโดยคุณชายใหญ่ยูรัน จากตำหนักเสวียนเยว่”
ผู้คนจำนวนมากยืนมุงอยู่บนถนนด้านหน้า เสียงพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดสาย
“พวกเจ้าได้ยินหรือยัง? หอบุปผาเร้นจันทร์เลิกกิจการหอนางโลมแล้ว!”
“ข้าเห็นอยู่เต็มสองตา แล้วเหตุใดจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนเป็นหอสุราเล่า? เมื่อวานยังเปิดรับแขกตามปกติอยู่เลยไม่ใช่หรือ?”
ชายอีกคนชี้ไปยังแผ่นป้ายด้านข้าง
“ยังต้องถามอีกหรือ? ดูชื่อผู้สนับสนุนเสียก่อน คุณชายใหญ่แห่งตำหนักเสวียนเยว่เป็นผู้มอบสูตรสุราให้ด้วยตนเองตั้งสิบชนิด!”
“คุณชายใหญ่ยูรันน่ะหรือ? คนที่ได้อันดับหนึ่งเพียงผู้เดียวจากงานประลองประจำปี?”
“นอกจากเขาแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก ข้าได้ยินว่าสุราทุกชนิดเป็นสูตรซึ่งเขาคิดขึ้นเองด้วยนะ”
“แต่ราคาแต่ละไหแพงถึงขนาดที่ว่าเอาเงินไปซื้ออาหารครบสามมื้อกินได้ทั้งเดือน! ผู้ใดจะยอมจ่ายกัน?”
“เจ้าลองหันไปมองแถวด้านหลังเสียก่อนแล้วค่อยพูด”
ทุกคนหันกลับไปมองพร้อมกัน แถวของผู้ที่ต้องการลิ้มลองสุรายาวออกไปเกือบสุดถนน ทั้งยังมีผู้คนเดินทางมาสมทบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ข้าได้ลองชิมไปหนึ่งจอกแล้ว แม้จะแพงไปหน่อย แต่รสชาตินั้นไม่มีสุราใดในเมืองเทียบได้จริง ๆ”
“เพียงหนึ่งคืนก็มีลูกค้ามากถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
“หนึ่งคืนอะไรกัน หอสุราเพิ่งเปิดเมื่อยามเช้าวันนี้เอง!”
“……”
อีกด้านหนึ่งของประตูมีผู้คนอีกกลุ่มกำลังเบียดเสียดกันอยู่หน้าประกาศรับสมัครงาน
“พวกเขารับคนเพิ่มมากขนาดนี้เชียวหรือ? ทั้งพ่อครัว คนต้อนรับ นักดนตรี ผู้ดูแลห้องพัก ผู้คุมห้องพนัน กระทั่งคนสับไพ่ก็ยังรับ!”
“ได้ยินว่ากำลังปรับปรุงห้องพัก ห้องรับรอง และห้องพนันใหม่ทั้งหมด อีกทั้งยังเพิ่มเกมไพ่หลายชนิดซึ่งคุณชายใหญ่เป็นผู้สอนด้วย”
“ที่สำคัญคือหอสุราแห่งนี้จะเปิดตลอดทั้งวันทั้งคืน ไม่มีเวลาปิดกิจการ!”
หญิงสาวคนหนึ่งรีบเบียดตัวเข้าไปทางโต๊ะรับสมัคร
“หลีกทางหน่อย! ข้าจะสมัครเป็นคนต้อนรับ!”
สหายข้างกายนางมองอย่างรู้ทัน
“เจ้าอยากทำงานจริง ๆ หรือหวังว่าจะได้พบคุณชายใหญ่กันแน่?”
“แน่นอนว่าต้องมาทำงานสิ!”
นางตอบอย่างหนักแน่น ก่อนลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ
“ส่วนเรื่องได้พบคุณชายใหญ่ ถือเป็นผลประโยชน์เพิ่มเติมต่างหาก...”
เพียงไม่ถึงครึ่งวัน หอบุปผาเร้นจันทร์ซึ่งเคยเป็นหอนางโลมก็กลายเป็นสถานที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง ทั้งแถวซื้อสุราและแถวสมัครงานต่างยาวขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด
เสี่ยวเถาเดินนำฉู่เหวินโหรวมายังห้องอาหารส่วนตัว
“เชิญด้านในเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่กับทุกคนกำลังรออยู่”
ฉู่เหวินโหรวพยักหน้า ก่อนเดินเข้าไปภายในห้องและประสานมือคารวะผู้คนรอบโต๊ะ
“คารวะท่านเจ้าตำหนัก คารวะท่านแม่ทั้งสาม และคารวะพี่หญิงทุกท่านเจ้าค่ะ”
เยวียนชิงเหยามองนางด้วยความพึงพอใจ
“เด็กคนนี้มารยาทดีจริง ๆ”
ไป๋จิ้งเหวินพยักหน้าเห็นด้วย
“นั่นสิ”
ลู่เหยียนหนิงยกมือปิดปากหัวเราะ
“ดูเหมือนรันเอ๋อร์ของพวกเราจะพบเจอแต่สตรีดี ๆ ทั้งนั้นเลยนะ”
ยูรันเหลือบมองเหล่าภรรยารอบโต๊ะ
“ใครบอก? พวกนางเพียงไม่กล้าสร้างปัญหาต่อหน้าข้าต่างหาก”
“หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น ป่านนี้คงถูกซินเยวี่ยทดลองยาพิษใส่ทุกวันไปแล้ว”
เซียวซินเยวี่ยซึ่งกำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลัก
“แค่ก ๆ! ท่านพี่ อย่าพูดให้ข้าดูน่ากลัวถึงเพียงนั้นสิเจ้าคะ!”
หลังฉู่เหวินโหรวนั่งลง ทุกคนจึงเริ่มรับประทานอาหารร่วมกัน
ระหว่างนั้น เสี่ยวเถาซึ่งยืนรับใช้อยู่ด้านข้างพลันนึกถึงข่าวซึ่งกำลังแพร่สะพัดไปทั่วเมือง
“จริงสิ คุณชายใหญ่เจ้าคะ บ่าวได้ยินมาว่าวันนี้หอบุปผาเร้นจันทร์เปลี่ยนจากหอนางโลมเป็นหอสุราแล้ว”
“พวกเขารับคนทำงานเพิ่มจำนวนมาก ทั้งยังกำลังปรับปรุงห้องพัก ห้องรับรอง และห้องพนันใหม่แทบทั้งหมด ได้ยินว่าหลังจากนี้จะเปิดตลอดทั้งวันทั้งคืนด้วยเจ้าค่ะ”
ยูรันคีบอาหารเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้ว?”
ฉินหลัวซือกลับหยุดตะเกียบในมือ ก่อนค่อย ๆ หันไปจ้องเยวียนจ้าวคุนโดยไม่กะพริบตา
คิ้วของเยวียนจ้าวคุนกระตุกขึ้นมาทันที
เสี่ยวเถากล่าวต่อโดยไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศ
“เจ้าของหอประกาศเปลี่ยนกิจการเมื่อเช้านี้ แล้วยังติดป้ายว่าคุณชายใหญ่เป็นผู้สนับสนุนเอาไว้ตัวโตมากเลยเจ้าค่ะ”
“ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว กระทั่งเมืองใกล้เคียงยังเริ่มได้รับข่าวกันภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม บ่าวได้ยินมาว่าคุณชายเป็นผู้สั่งให้เจ้าของหอเปลี่ยนกิจการด้วยตนเอง จริงหรือเจ้าคะ?”
“อืม เป็นเช่นนั้นแหละ”
เยวียนชิงเหยาถามอย่างสงสัย
“ลูกไปรู้จักกับเจ้าของหอบุปผาเร้นจันทร์ได้อย่างไร?”
“ก็ข้าไปเล่นไพ่กับนางอยู่ที่นั่นทุกวัน”
ฉินหลัวซือทวนคำช้า ๆ
“เล่นไพ่ที่หอบุปผาเร้นจันทร์...ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นหอนางโลมอย่างนั้นหรือ?”
“แค่ก ๆๆๆ!”
เยวียนจ้าวคุนสำลักอาหารจนหน้าแดงก่ำ
เยวียนชิงฝูหันขวับไปมองพี่ชาย
“อะไรนะเจ้าคะ?! ท่านพี่ไปหอนางโลมมาทุกวันเลยหรือ?!”
ยูรันพยักหน้าตามปกติ
“ใช่ แล้วอย่างไร?”
“ท่านพี่มีภรรยาอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย แล้วจะไปหอนางโลมทำไมเล่าเจ้าคะ?!”
โม่ชิงเฟิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“น้องหญิง เจ้าไม่ต้องตื่นตูมไป เมื่อครู่เขาก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไปเล่นไพ่?”
“สามีไม่เคยชายตามองสตรีอื่นอยู่แล้ว เจ้าดูพวกเราสิ ไม่มีใครติดใจเรื่องนี้เลยสักคน”
นางเว้นไปเล็กน้อย ก่อนหันไปหาเยวียนจ้าวคุนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ส่วนคนที่น่าสงสัยจริง ๆ คงมีเพียงท่านลุงเท่านั้นแหละ”
“ไอ้แก่!”
ฉินหลัวซือคว้าหูของสามีแล้วบิดอย่างแรง
“เมียจ๋า! ฟังข้าอธิบายก่อน!”
“ข้าสั่งห้ามไม่ให้เจ้าเข้าไปที่นั่นแล้วไม่ใช่หรือ?!”
“โอ๊ย ๆ! อย่าเพิ่งดึงหูข้า ฟังเหตุผลก่อนสิ!”
ฉินหลัวซือไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่ยังบิดแรงขึ้นกว่าเดิม
“ไหนลองพูดมาสิว่าเจ้าจะมีข้ออ้างอะไรอีก!”
“มิน่าเล่า ตั้งแต่ไปเล่นไพ่กลับมา เจ้าถึงได้ทำดีกับข้าทุกวันอย่างผิดปกติ ที่แท้ก็แอบไปพบเสิ่นเยียนหรงมาใช่หรือไม่?!”
เยวียนจ้าวคุนยิ้มแห้ง ๆ
“ใช่จ้ะ ข้าได้พบนางมา แต่ว่าเรื่องนี้มีเหตุผลนะ”
“เหตุผลอะไร? ข้าสั่งห้ามเจ้าไปหอบุปผาเร้นจันทร์แล้วแท้ ๆ ยังกล้าปิดบังข้าได้แนบเนียนถึงเพียงนี้!”
“โอ๊ย! หยุดมือก่อน! ข้าไม่ได้เดินเข้าไปเองเสียหน่อย ข้าถูกหลานชายลากเข้าไปต่างหาก ข้าพยายามห้ามเขาแล้วจริง ๆ!”
มือของฉินหลัวซือหยุดชั่วครู่ ก่อนนางจะหันไปถามยูรัน
“จริงหรือ?”
ยูรันพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา
“จริง ข้าเตะตัดขาตาแก่แล้วลากเข้าไปเอง”
ฉินหลัวซือจึงยอมปล่อยหูของสามี ก่อนกลับไปนั่งตามเดิม
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องพาเขาเข้าไปด้วย?”
ยูรันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับสิ่งที่กำลังกล่าวไม่ใช่เรื่องใหญ่โตแต่อย่างใด
“อืม ก็ตาแก่มาขอให้ข้าสอนวิธีเปิดฮาเร็มให้ ข้าจึงต้องตรวจสอบก่อนว่าเขาอยากเปิดฮาเร็มจริงหรือเปล่า”
“วันแรกข้าเลยพาเขาวนดูสตรีทั่วทั้งเมือง”
บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารเงียบสนิทในทันที
ฉินหลัวซือหันกลับไปถลึงตาใส่สามีอีกครั้ง
“แล้วผลเป็นอย่างไร?”
“อืม จากที่ดู ตาแก่ไม่ได้อยากเปิดฮาเร็มหรอก”
ยูรันกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน
“ข้าพาไปพบสตรีงดงามตั้งมากมาย เขาไม่มองผู้ใดเลยสักคน สนใจเพียงแม่นางเสิ่นเท่านั้น”
“ส่วนเจ้าของหอบอกว่า หากตาแก่เข้าไปในหอ ท่านป้าจะต้องไปถล่มสถานที่ของนาง ข้าจึงเสนอเดิมพันว่า หากนางเล่นไพ่ชนะข้าได้สักตา ข้าจะช่วยไม่ให้ท่านป้าไปถล่มหอ”
“แต่นางเล่นมาหลายวันก็ยังไม่เคยชนะ ข้าเลยคิดจะรื้อหอทิ้งเสียเองเมื่อคืนนี้”
เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนยักไหล่
“เจ้าของหอทำหน้าราวกับชีวิตกำลังจะจบสิ้น แทบคุกเข่าอ้อนวอนข้าอยู่แล้ว ข้าเห็นว่าน่าสงสารจึงใจอ่อน มอบสูตรสุราให้นางเปลี่ยนกิจการและทำงานแทนข้า”
“เรื่องทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้แหละ”
