ตอนที่ 6 หอพักซอมซ่อ (2)

"ไปกันเถอะยูรัน" ไป๋หลิงถอนหายใจยาวพลางเดินนำทางออกไปทางท้ายยอดเขา "ข้าจะพาเจ้าไปดูที่ซุกหัวนอนใหม่"

หนานอวี้เดินกระฟัดกระเฟียดอยู่ข้าง ๆ ยูรันด้วยความไม่พอใจในชะตากรรมของศิษย์น้องคนใหม่ ส่วนหลานชิงอวี้เดินตามหลังมาเงียบ ๆ พลางมองแผ่นหลังของยูรันด้วยสายตาซับซ้อน

[เขาไม่บ่นเลยสักคำ ทั้งที่ถูกส่งไปอยู่ที่พักร้างแบบนั้น... หรือเขาง่วงจนยังไม่เข้าใจสถานการณ์กันแน่]

ก้าวเดินลัดเลาะผ่านป่าไผ่อันหนาทึบมาได้ราวหนึ่งลี้ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง 'หอพักริมสระมรกต' ที่ท่านอาจารย์กล่าวถึง

เบื้องหน้าของยูรัน คือเรือนไม้ไผ่ขนาดเล็กหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมสระน้ำขนาดย่อม

สภาพของมันช่างน่าอัศจรรย์ใจเสียจนคำว่า 'ซอมซ่อ' ยังดูหรูหราเกินไป หลังคาหญ้าคาผุพังเป็นรูโหว่ขนาดยักษ์สามสี่รูจนมองเห็นก้อนเมฆและแสงแดดส่องทะลุลงมาตรง ๆ ฝาบ้านไม้ไผ่แตกหักจนลมหนาวพัดผ่านเข้าออกได้อย่างสะดวกสบาย ประตูเรือนไม้เก่าแขวนอยู่บนบานพับขึ้นสนิมเพียงข้างเดียว พัดสั่นกึก ๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดน่าสยดสยองยามสายลมพัดผ่าน

ส่วน 'สระมรกต' ที่อยู่ข้าง ๆ บัดนี้แปรสภาพเป็นสระน้ำนิ่งสนิทสีเขียวเข้มขุ่นมัว เต็มไปด้วยจอกแหน ตะไคร่น้ำหนาทึบ และฝูงกบฝูงเขียดนับร้อยตัวที่พากันเกาะกลุ่มส่งเสียงร้อง อ๊บ ๆ ประสานเสียงต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างพร้อมเพรียง

หลานชิงอวี้มองภาพตรงหน้าอยู่พักใหญ่

[ข้าถอนตัวตอนนี้ยังทันไหม]

นางคิดได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งถูกเจ้าของยอดเขารับเข้าอย่างเป็นทางการต่อหน้าคนทั้งลานสอบ

[ไม่ทันแล้วสินะ]

ยูรันยืนนิ่งสนิท จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาปลาตายอันว่างเปล่า ชายหนุ่มชุดเทากุมขมับลึก ๆ ในใจ

[อืม... ข้ารู้อยู่แล้วว่ายอดเขานี้ยากจนข้นแค้นและขาดแคลนเงินทอง สภาพโทรมขนาดนี้ ต่อให้เป็นขอทานท้ายเมืองยังต้องเดินส่ายหน้าหนีภัยธรรมชาติเลยมั้ง แต่เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยสร้างใหม่]

หลานชิงอวี้หันไปมองเขาช้า ๆ "เจ้า... ดูไม่ตกใจเลย"

ยูรันตอบเนือย ๆ "ตกใจอยู่"

"ตรงไหน"

"ในใจ"

นางมองใบหน้าปลาตายของเขา แล้วรู้สึกอย่างจริงจังว่าผู้ชายคนนี้โกหกได้หน้าตายยิ่งกว่ากระจกส่องชะตาที่แกล้งดับเมื่อครู่เสียอีก

"เอ่อ... ยูรัน" หนานอวี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอึกอัก ใบหน้าแสนซนเต็มไปด้วยความเกรงอกเกรงใจอย่างถึงที่สุด "ที่นี่อาจจะ... มีลมโชยเย็นสบายไปหน่อย และหลังคาก็อาจจะรับแสงแดดธรรมชาติได้ดี... แต่ถ้าเจ้าอยู่ไม่ได้ ข้าแอบให้เจ้าย้ายไปนอนที่เรือนตะวันตกของข้าได้นะ!"

[กรี๊ด! ข้าพูดอะไรออกไปเนี่ย! ชวนผู้ชายเข้าเรือนนอนงั้นเหรอ?! น่าอายชะมัด! แต่ข้าทนเห็นเขามานอนตากฝนในเรือนผุ ๆ นี่ไม่ได้จริง ๆ นะ!]

หลานชิงอวี้ชะงักเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

นางไม่รู้ว่าทำไม พอได้ยินหนานอวี้พูดเช่นนั้น ในอกถึงได้เหมือนมีอะไรสะกิดเบา ๆ

[ข้าเป็นอะไรไปอีกล่ะ นางก็แค่เป็นห่วงศิษย์น้องใหม่ไม่ใช่หรือ]

ยูรันหันไปมองหนานอวี้ แล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

"ศิษย์พี่สามช่างมีน้ำใจยิ่งนัก"

หนานอวี้หน้าแดงขึ้นทันที

"หนานอวี้... อย่าทำตัวเหลวไหล" ไป๋หลิงเอ่ยขัดเสียงเข้ม พลางหันมามองยูรันด้วยสายตาเรียบเฉยตามหน้าที่ "ยูรัน ในเมื่ออาจารย์จัดสรรที่นี่ให้เจ้า เจ้าก็ต้องอยู่ที่นี่ งานของเจ้าไม่มีอะไรมาก แค่กวาดใบไม้แห้งรอบ ๆ ตำหนักใหญ่และลานหน้ายอดเขาทุกวันตอนเช้า ส่วนเรื่องอาหารการกิน..."

ยังไม่ทันที่ไป๋หลิงจะพูดจบหรือยื่นถุงผ้าป่านส่งให้ ยูรันก็ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ กลางอากาศด้วยท่าทีเกียจคร้าน ก่อนจะเอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย

"ศิษย์พี่รอง... ไม่เป็นไรหรอก ของพวกนั้นข้าไม่เอา"

"ฮะ?" ไป๋หลิงชะงักงัน มือที่กำลังจะเอื้อมหยิบถุงป้ายศิษย์ชั้นนอกและตำราค้างอยู่กลางอากาศ

หนานอวี้เบิกตากว้างอ้าปากหวอ

หลานชิงอวี้เองก็หันขวับมามองเขาทันที

"เจ้าบอกว่า... ไม่เอา?" ไป๋หลิงขมวดคิ้ว "ตำราฝึกตน ป้ายศิษย์ และเสบียง... เจ้าจะไม่เอาสักอย่างเลยรึ?"

หลานชิงอวี้อดพูดไม่ได้ "ป้ายศิษย์เป็นสิ่งยืนยันตัวตนนะ ถ้าไม่มี เจ้าจะเดินเข้าออกเขตสำนักยังไง"

ยูรันหันมามองนาง "ไม่เดินออกก็ได้"

"..."

หลานชิงอวี้รู้สึกเหมือนเส้นเลือดตรงขมับกระตุกเบา ๆ

[นี่ไม่ใช่ประเด็นสักหน่อย!]

[เจ้าคนบ้าเอ๋ย... ป้ายศิษย์ชั้นนอกคือสิ่งยืนยันตัวตนนะ! แล้วตำราฝึกนั่นต่อให้เป็นของระดับต่ำแต่มันก็คือวิถีเซียนที่ทุกคนต่างไขว่คว้าหามาครอบครองไม่ใช่หรือไง?! แถมปฏิเสธเสบียงอาหารอีก... เจ้ากะจะนอนแห้งตายริมสระน้ำเน่าค้างปีนี่จริง ๆ รึ?! ช่างเป็นคนธรรมดาที่แปลกประหลาดและขี้เกียจจนข้ากุมขมับจริง ๆ!]

ยูรันยิ้มบาง ๆ พลางเอามือซุกกระเป๋าเสื้อเอื่อยเฉื่อย "ป้ายศิษย์ข้าไม่จำเป็นต้องใช้หรอกเดี๋ยวคนก็รุ้จักข้าเองแหละ ส่วนตำราข้าไม่ฝึกหรอกข้าขี้เกียจ ส่วนเสบียงข้าทำอาหารกินเองก็ได้ ส่วนเรือนพักเดี๋ยวข้าซ่อมเอาไม่เป็นไรหรอก คืนนี้พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ เจ้าด้วยชิงอวี้"

"ก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่มีปัญหาอันใด... เช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน หากมีเรื่องเดือดร้อนอันใด ค่อยไปหาข้าที่เรือนบัญชีฝั่งตะวันออก" ไป๋หลิงกล่าวตัดบท พลางหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะทนดูสภาพแวดล้อมอันย่ำแย่ตรงนี้ไม่ไหว

"ข้าไปก่อนนะยูรัน! พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาหาเจ้านะ!" หนานอวี้โบกมือลาด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะรีบวิ่งตามหลังศิษย์พี่รองไปติด ๆ

หลานชิงอวี้มองแผ่นหลังของหนานอวี้ แล้วนิ่งไปเล็กน้อย

[ศิษย์พี่สามก็แค่เป็นห่วงเขา... ใช่ ก็แค่นั้น]

แต่นางกลับเหลือบมองยูรันโดยไม่รู้ตัว ก่อนเดินตามหลังศิษย์พี่กลับเรือนพัก

---

หลังจากทั้งสามคนออกไป เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างหายไปในแนวป่าไผ่

ริมสระมรกตกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านเรือนไม้ไผ่ผุพัง เสียงประตูเก่าสั่นกึก ๆ และเสียงฝูงกบในสระที่ร้องรับกันเป็นจังหวะอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ยูรันยืนมองเรือนพักตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"เฮ้อ วุ่นวายจริง ๆ เอาล่ะ ของมีเยอะแยะ ซ่อมให้พอใช้ได้ก่อน แล้วค่อยวางแผนใหม่ก็แล้วกัน"

เขากวาดตามองเรือนไม้ไผ่ตั้งแต่หลังคาที่เป็นรู ฝาผนังที่เอียงจนเหมือนพร้อมยอมแพ้ต่อชีวิต ไปจนถึงประตูที่แขวนอยู่ด้วยบานพับเพียงข้างเดียว

"บ้านเล็ก ง่าย ๆ... สักสามสิบตารางเมตร"

ยูรันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"นี่มันประมาณคอนโดห้องหนึ่งรึเปล่าวะ น่าจะใช่นะ จำไม่ค่อยได้ เอาเถอะ"

เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้ววาดเส้นแสงบาง ๆ ลงกลางอากาศ เส้นสีเทาหม่นค่อย ๆ ประกอบกันเป็นรูปอักขระแปลกตา ก่อนจะแตกแขนงออกเป็นวงซ้อนวงเหมือนลายกลไกที่ไร้เสียง

"ย่อยเรือนพักทิ้งด้วยรูนแห่งการเสื่อมสลาย"

สิ้นเสียงนั้น อักขระสีเทาก็ซึมลงไปตามเสาไม้ ฝาผนัง หลังคา และพื้นที่ผุพัง

เรือนไม้ไผ่ทั้งหลังไม่ได้ระเบิด ไม่ได้พังครืนเสียงดัง เพียงแต่ค่อย ๆ แตกตัวเป็นผงละเอียด ราวกับเวลาหลายสิบปีถูกเร่งให้ผ่านไปในชั่วไม่กี่ลมหายใจ

ไม้ผุ หญ้าคาเก่า ตะปูขึ้นสนิม และฝุ่นหนาทึบ ล้วนสลายกลายเป็นธุลีจาง ๆ แล้วถูกสายลมพัดกวาดออกไปจากพื้นดิน

ไม่นาน พื้นที่ริมสระก็โล่งสะอาดขึ้นอย่างประหลาด

ยูรันมองพื้นว่างตรงหน้า แล้วพยักหน้าเบา ๆ

"ต่อไปก็ใช้พลังจิตสร้างบ้าน อืม... ส่วนเรื่องความสวยงาม..."

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจง่าย ๆ

"ช่างเถอะ เริ่มเลยแล้วกัน"

ชายหนุ่มสะบัดมืออีกครั้ง สิ่งของจำนวนมากพลันปรากฏออกมาจากช่องเก็บของอย่างเงียบงัน ทั้งแผ่นผนังสีขาว เสาโครงเบา กระจกใส แผ่นพื้นสำเร็จรูป ประตู หน้าต่าง และเครื่องเรือนพื้นฐานที่ถูกจัดวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มขยับเอง

โครงบ้านยกตัวขึ้นก่อนเป็นอันดับแรก เสาสี่มุมปักลงบนพื้นที่ถูกปรับเรียบอย่างแม่นยำ แผ่นผนังสีขาวลอยเข้าประกบทีละด้าน หน้าต่างกระจกใสเลื่อนเข้ากรอบ ประตูบานใหม่หมุนเข้าที่ หลังคาเรียบง่ายสีเข้มค่อย ๆ ปิดทับด้านบนอย่างเงียบเชียบ

ทั้งหมดเกิดขึ้นรวดเร็วและเป็นระเบียบจนดูไม่เหมือนการก่อสร้าง แต่เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังประกอบของเล่นชิ้นหนึ่ง

ไม่นาน บ้านกึ่งน็อคดาวน์ขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นริมสระมรกต

ตัวบ้านเป็นสีขาวเรียบ รูปทรงแปลกตาสำหรับคนในโลกนี้ แต่สำหรับยูรันมันก็แค่บ้านสมัยใหม่ธรรมดา ๆ หลังหนึ่ง มีพื้นที่ใช้สอยราวสามสิบตารางเมตร แบ่งเป็นห้องนอนเล็ก ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ และมุมเก็บของพอใช้งาน

เฟอร์นิเจอร์พื้นฐานถูกวางเข้าที่อย่างลวก ๆ เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว ชั้นวางของ เตาเล็ก ๆ และเครื่องใช้จำเป็นอีกไม่กี่อย่าง

ไม่หรูหรา ไม่ประณีต และไม่ได้ตั้งใจทำให้งดงามเป็นพิเศษ เพราะสำหรับยูรัน นี่เป็นเพียงที่พักชั่วคราวเท่านั้น

เขายืนมองบ้านหลังใหม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใช้ได้

"พอใช้ได้ แต่ก็ทุเรศอยู่ดี"

ยูรันหาวออกมาอีกครั้ง ก่อนเดินเข้าไปในบ้านหลังใหม่อย่างเกียจคร้าน

ด้านในไม่มีอะไรหรูหรา เตียงก็ธรรมดา โต๊ะก็ธรรมดา เก้าอี้ก็ธรรมดา ทุกอย่างดูเหมือนถูกวางไว้พอให้ใช้ชีวิตรอดไปวัน ๆ มากกว่าจะเรียกว่าที่พักของผู้ฝึกตน

แต่สำหรับยูรัน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เขาทิ้งตัวลงบนเตียง กลิ้งไปทางซ้ายหนึ่งรอบ กลิ้งกลับมาทางขวาอีกหนึ่งรอบ ก่อนนอนแผ่อย่างไร้เรี่ยวแรง

ชายหนุ่มจ้องเพดานสีขาวเรียบอยู่ครู่หนึ่ง

"เฮ้อออ มาดูกันหน่อยว่าตอนนี้มีใครผูกพันธะแล้วบ้าง"

แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นปิดตาข้างหนึ่งอย่างเกียจคร้าน เนตรพยากรณ์ค่อย ๆ เปิดออก